LIFE_AT_BARKAS_STUDIO_E02.mp4 🎥💡🛠️

Om je te vertellen waarom ik vorige week BARKAS.studio de wereld in slingerde, dacht ik te beginnen bij bovenstaande foto. Je ziet mij tijdens het draaien van de videoclip voor Dom, Lomp & Famous. De foto is denk ik gemaakt door Menno Mans, die - in tegenstelling van wat ik probeer te veinzen op deze foto - de daadwerkelijke D.O.P. was van deze video.

De foto is genomen voor de Sacré Coeur, op de top van Montmartre, ergens in de zomer van 2007. Op mijn schouder een Sony HDV-camera met daarop de ietwat krakkemige Pro-35 converter set-up. Een revolutionair systeem dat een hele korte hoogtijdag beleefde in de onstuimige overgangsfase van analoge naar digitale cinema. Een fase die overigens abrupt aan zijn einde kwam door de release van de Arri Alexa in 2010, die ook het Pro35-systeem met een rechtse directe buitenwesten sloeg. Maar dat is een ietswat nerderig zijpad waar ik een losse nieuwsbriefeditie aan zou kunnen wijden.

Laat ik dat nu niet doen.

Veel levende legendes waren daar op set, dat bewuste weekend in Parijs. Achter mij op de foto Jim "Aasgier" Taihuttu (we zaten weer eens in eenzelfde haarfase) en Olivier "Willie Wartaal" Locadia. Niet op de foto maar wel degelijk present waren dus Menno "AT5" Mans, maar ook Lee "Ski" Stuart, Yousef "Sef Nice" Gnaoui, Ruud "De Feest" Geurts en Kevin "Chocolate Ninja" Boitelle. Daarnaast uiteraard Twan "Big 2" van Steenhoven, Willem "Willem" de Bruin en Diorno "Dio" Braaf. Vervolgens nog een maat van Twan en Willem van wie ik, als ik heel erg mijn best doe, alleen de naam "Marboo" kan opgraven. Hij was de dude wiens omhoog gepitchte stem je op de hook van de track hoort, de original dom, lomp & famous Don Dada zeg maar. En vergeet niet dat ook Steffen & Tim Haars en Wesley van New Kids dat weekend even 600km heen en weer naar Parijs kwamen rijden voor een vrij onvergetelijke cameo in de video.

Kortom, Parijs was dat weekend een soort Fort Knox-equivalent met al dat in de stad aanwezige culturele kapitaal. En ik kan je vertellen, wij bewogen ons voort like we owned the city. We draaiden o.a. onder de Eiffeltoren (met een door mij voortgetrokken doorway-dolley, er is een gripper aan mij verloren gegaan, vraag het aan Daan Nieuwenhuis, Steffen Haars en Bobby Boermans als je ze tegenkomt), op de trappen van de Sacré Coeur, bij het Palais de Tokyo, voor het Louvre, op de Place de la Concorde en rondom La Défense.

Onvoorstelbaar ongestoord en ongehinderd door n'importe qui ou quoi.

Flash forward naar 2025. Ik ben met de liefde van m'n leven terug in la ville lumière. We zijn vijftien jaar samen en dat moet je vieren met wijn, oesters en escargots (my car go) op een Parijs' terras in de herfst. Ik ben achtien jaar wijzer, en op een heel ander punt in mijn loopbaan. Na twaalf jaar Habbekrats en drie jaar New Amsterdam ben ik inmiddels al zes jaar victordponten.nl, zelfstandig regisseur. En in deze fase is stad om mij heen ineens een gentle reminder over waar mijn ambitie toen, in 2007, lag. En ik mis hem. Het lijkt of ik ontwaak, wakker schrik, de bliksem inslaat in m'n lichaam en een diep verborgen vuurtje ineens van brandstof voorziet. Wat is er gebeurd met de Victor van 2007? Parijs is niet veranderd, nog steeds bruisend, vol energie, rauwheid, smaak, levendigheid, lelijkheid, pijn, pracht, contrast. In 2007 matchte mijn energie met die van deze stad, en nu lijkt die balans scheef. Toch laaf ik mij eraan. Parijs voedt me.

In de loop van zaterdagmiddag lopen we de winkel Words, Sounds, Colors & Shapes in. Ik kende hem niet, ben de afgelopen jaren simpelweg te diep ondergedoken geweest in Mocro Maffia en Het Grote Offensief, maar de winkel blijkt van ene Ramdane Touhami. Ik raak geïntrigeerd, ga wat zoekwerk doen en raak direct gefascineerd door zijn enorme drive (‘For me, thinking is mostly a waste of time; instead I just do’), zijn gevoel voor smaak en stijl, maar ook door zijn enorme ego.

In de trein naar huis speur ik rond op de website van zijn agence en lees ik zijn essay Towards An Esthethic Deglobalization. En ja het is makkelijk lullen over exclusieve, lokale artisanale cultuur voor de happy few als je je hut aan LMVH hebt verkocht, maar doe het maar, je hut verkopen aan LMVH. Ik lees in zijn essay veel dingen die aansluiten op gedachten die sluimerden in mijn hersens, maar zich nooit concreet of tekstueel manifesteerden. Bijvoorbeeld over hoe de creatieve sector is overgenomen door mensen die normaal corporate gingen, dat niet meer aan zichzelf konden verkopen maar vervolgens met een corporate mentaliteit de creatieve sector uitholden. En I let it happen.

Maar ik lees vooral ook een vlammend betoog voor radicaal vakmanschap en laat dat nou twee begrippen zijn die ik hoog heb zitten. Je kan me eigenlijk geen groter compliment geven door me te omschrijven als een radicale vakman.

Enfin, het raakt me allemaal nogal en ik besluitt: het is tijd om m'n eigen ruimte in te nemen en te handelen. Of, zoals Sticks het ons al eens eerder influisterde: ‘Eigen lichaam, eigen lot, eigen leven / Je moet het zelf doen, want niemand komt het geven.’

Als ik terugkom uit Parijs landt direct het idee voor een nieuwe studio. Ik schrijf op zondagavond in één ruk het mission statement dat ik vorige week in de nieuwsbrief plaatste. De naam BARKAS bleek eigenlijk al jaren klaar te liggen voor dit moment. Al vanaf het moment dat ik weken heb gezocht naar de juiste naam voor een fictieve Nederlandse profvoetbalclub. Zoals Johan Cruyff zei: 'Je gaat het pas zien als je het doorhebt.'

En het werkt. Als je het universum aan het werkt zet, gaat het voor je aan de slag. Want in de week dat ik terugben uit Parijs en nog voordat ik mijn vorige nieuwsbrief heb verstuurd, stuurt Milan van Dril me zomaar een linkje naar de docuserie DJ Mehdi - Made in France. Een zeer uitgebreide, 6-delige bloemlezing van het diep inspirerende leven van Mehdi "DJ Mehdi" Favéris-Essadi, die vanaf zijn twaalfde een creatieve motor was achter de ontwikkeling van Hiphop en later ook die van de electronische muziek in Frankrijk maar door een noodlottig ongeluk op zijn 34e om het leven kwam.

Ik was volger van Mehdi's latere werk, tunede zo ongeveer rond 2002 in op zijn carrière. En net als met het draaien van Dom, Lomp & Famous voelde Parijs destijds allemaal heel dichtbij. De serie is een waanzinnige reis door 20 jaar Franse cultuurgeschiedenis, gezien door het prisma dat hij was. Ik heb gelachen, gedanst en gehuild bij het kijken maar uiteindelijk was het Kery James' samenvatting van Mehdi's esprit die me weer een stap vooruit deed zetten. Mehdi's open, progressieve en positieve energie omschreef Kery James met het zinnetje: 'Vas-y, fait-le!' ('Kom op, doe het!'), wat Mehdi altijd antwoorde als iemand een plan aan hem vertelde. Niet met cynisme, in de zin van 'laat zien dan, doe dan!', maar oprecht, als aanmoediging. Als in: er zijn geen beperkingen, laat niets of niemand je tegenhouden.

Hij zei het ook tegen vormgever So Me, toen Mehdi hem uitdaagde om voor het eerst een videoclip te regisseren voor zijn nummer I Am Somebody. So Me twijfelde, maar Mehdi overtuigde hem dat hij het kon en dat was ook zo. In de docu zit ook een heel kort shotje vanaf de set van die clip.

Zie je het ook? Die camera?

Het is diezelfde klote Sony HDV-camera met datzelfde krakkemikkigge Pro-35 systeem.

Ik besluit definitief dat het tijd is om weer naar buiten te gaan.

Ik schrijf een nieuwsbrief, druk op send en dan is het een feit.

...

Meest gehoorde vraag post-eerste nieuwsbrief: 'maar wat is BARKAS dan?' 

Uitstekende vraag!

Momenteel is het nog niet veel meer dan een mentaliteit. Ik wil met de studio een ruimte claimen, vooral mentaal en misschien fysiek, die voortkomt op hoe ik denk, waar ik van droom en op wat ik mis. Een ruimte die ik ga, nee moet vullen. In eerste instantie met mijn eigen ideeën en dromen, maar waar uiteraard ook ruimte is voor andere gelijkgestemden. Een studio die visuele ideeën ontwikkelt, tastbaar maakt, produceerbaar. En financierbaar. Om vanuit daar samenwerkingen aan te gaan in de realisatie van die ideeën. En een plek om weer een gemeenschap te vinden. Want ik mis je. Ik heb je te weinig gezien en wil je meer gaan zien. En ook daar gaan we aan werken.

BARKAS is dus vooral een opdracht aan mezelf: Vas-y, fait-le!

Liefs,

Victor

PS. Volgende week wat meer over de eerste voorzichtige stappen van BARKAS.studio in een, beloofd, kortere en minder hallucinante nieuwsbrief.