LIFE_AT_BARKAS_STUDIO_E05.mp4 🎥💡🛠️

Zo ongeveer elke nieuwsbrief die ik de afgelopen weken ontving (behalve één, daarover direct hierna meer) ging voor 80% over de dystopische mistbanken waar 2026 vrijwel direct na start hopeloos in verdwaalde.

Het deed me denken aan een idee dat ik had voor mijn laatste nieuwsbrief maar dat ik uiteindelijk niet had gebruikt.

In de barrage aan eindejaarslijstjes die je elk jaar in december om het hoofd vliegen, had ik de gedachte om een Song Van Het Jaar te kiezen. Één nummer to rule them all, en dat de vibe van het hele jaar samenvat. Want bij alle lijstjes over muziek die ik tegenkwam, kon ik maar aan één nummer denken dat voor mij 2025 was:

Maar boy, 2026 was nog geen week oud en dit nummer had als een kakkerlak de nucleaire holocaust die de overgang van 2025 en 2026 bleek te zijn glansrijk overleefd.

Alles wat volgde op dat eerste weekend van januari bracht me danig uit balans. Misschien herken je het. Waar ik de ambitie had om 2026 volle bak te beginnen, lukte me dat voor geen meter. En waar 2025 door sommigen werd geduid als het jaar van slop, zat mijn kop er begin deze maand al helemaal vol mee (en de straten ook trouwens, want dat is slop ook gewoon: vieze hopen bruine sneeuw waar je fiets kapot van gaat en je kleren smerig van worden en waar je in vast loopt als je naar de bakker wil).

En zo werd ik gisteravond door Rumicat (het platform waar deze nieuwsbrief op draait) er zachtaardig aan herinnerd hoe sloppy mijn start van 2026 was. Onderaan een mail met als onderwerp It's been a month since your last newsletter prijkte de heerlijk matter-of-factly slotzin:

Maybe it's time to write again.

Ze hadden gelijk. Het is tijd om gewoon weer die ene voet voor de andere te zetten.

Ik moest denken aan een klein ding van het afgelopen jaar dat terug blijft komen in mijn gedachtes. Altijd als ik naar de mondhygiënist ging, begon ik drie dagen van tevoren met tandenstoken. Dat duurt in eerste instantie best wel lang, doet pijn en bloed als een rund, dus elke keer als ik daar dan aan begon vond ik mezelf zo ongelofelijk dom. Maar het lukte me jaar in jaar uit maar niet om het vol te houden. En dat was ik zat. Ik nam me voor om het gewoon elke ochtend te doen. Dat is nu een half jaar geleden en er is geen dag voorbij gegaan dat ik het niet heb gedaan. Had ik in eerste instantie acht tandenstokers nodig om de klus te klaren, duurde het een gevoelsmatige eeuwigheid en sprongen de tranen me in de ogen, nu lukt het me met maar één stukje hout (save the trees), kost het max. 30 seconden en begin ik elke ochtend met een kleine overwinning op m'n luie zelf - a small step for mankind, but a giant leap voor Victor D. Ponten.

Nee Arie, leuk dat je het vraagt maar ik zou je niet kunnen vertellen waarom het me dit keer wel gelukt is en het een nieuwe gewoonte is geworden. Klaarblijkelijk was het enige dat ik moest doen om iets te veranderen het gewoon doen.

Die gedachte hielp me vandaag om iets heel simpels te doen wat me vorige week al de hele week niet lukte (en wat me vreselijk frustreerde): een to-do lijst maken.

Ieder begin is lastig, maar ik las via Final Draft iets boeiends in een interview met Noah Baumbach en Emily Mortimer (van wie onlangs Jay Kelly uitkwam). Niet per se makers die ik dicht aan mijn hart draag of wiens werk ik op de voet volg, maar dit raakte wel een snaar. Het ging eigenlijk over hoe je in godsnaam dat stemmetje in jezelf het zwijgen oplegt dat heel hard JE BENT WAAAAAACK!!!! roept bij elke eerste schets die je op papier zet:

“One of the sweetest and nicest things about the whole collaboration for me is how Noah has kind of helped me understand that it’s not only okay that it’s bad, initially. It’s just inevitably going to be,” Mortimer says. “You’ve got to start being brave about things not being right, because they’re not going to be right until they’re right. And then they’re not going to be right until it’s done.”

Dus bij deze, 2026 is (eindelijk) begonnen. En het is ok dat het slecht begint. De eerste lijnen voor nieuwe projecten zijn definitief uitgegooid en zodra dingen concreet worden lees je dat hier het eerst.

Over concreet gesproken, die BARKAS filmavond in FC Hyena waar ik het twee nieuwsbrieven geleden over had heeft een datum! Woensdagavond 18 februari doen we het voor het eerst. Wil je erbij zijn, noteer het vast. Ik zou het heel leuk vinden als je erbij bent.

Groet,

Victor