Nummer 175

Goedemorgen,

Sinterklaas is aangekomen in Nederland. Ik weet niet of jullie dit herkennen, maar het voelt toch altijd raar om zo te liegen tegen je kinderen. Ik blijf er een soort knagend schuldgevoel aan overhouden. Zo van, ach schatje, maak je niet zo druk. Over een jaar of 2 kom je erachter dat het allemaal een grote poppenkast is.

Kate wordt 's nachts wakker. Zit met een uit haar borstkas kloppend hart stipt om 18:00 op de bank voor “Het Sinterklaas Journaal, met Merel Westrik”. Alles in mij wil gewoon zeggen hoe het in elkaar zit. Zodat ze zich niet zo druk hoeft te maken. 

Nergens doen we zo ons best om de illusie hoog te houden als met Sinterklaas. Zeker met een journaal dat meer gelaagdheid bevat dan de gemiddelde talkshow op de Nederlandse televisie. En heel fijn, want het grote verschil is dat de crises in het Sinterklaasjournaal allemaal opgelost worden voor de grote deadline van 5 december.

Het is hetzelfde schuldgevoel waarmee ik haar tekeningen, wanneer ze niet kijkt, snel in de papierbak laat verdwijnen. Al voelt het dan niet zo verkeerd, het is handig en ruimt zo lekker op. Bij Sinterklaas voelt het op de een of andere manier een beetje verkeerd. 

We doen zo ons best om die schijn-heilige van een verhaal te voorzien. We willen dat onze kinderen altijd eerlijk zijn, de waarheid moeten vertellen. Maar met Sinterklaas, dan gaan we systematisch, gecoördineerd, met hele families liegen tot we barsten. Heb je wel eens geprobeerd om Sinterklaas en alle tradities uit te leggen aan iemand van buiten Nederland? Dan sta je al vrij snel met je bek vol tanden. Maar dat is voer voor een hele andere maandagochtend.

Ik kan me als kind nog herinneren dat ik ‘s ochtends beneden kwam en mijn tekening + verlanglijst op de hoek van de keuken zag liggen. Verbaasd was ik. Moeders was snel met bedenken dat Sinterklaas het vast vergeten moet zijn. Maar achteraf is dat moment me altijd bijgebleven. Het was gewoon niet op tijd weggegooid.

Maar goed, school doet mee, nichtjes en neefjes doen mee, je komt er niet onderuit. Je wilt niet het buitenbeentje zijn dat geen Sinterklaas viert. Want als je niet mee durft te doen, wat zegt dat dan over het type ouder dat je bent?

Misschien is het niet de waarheid die telt, maar de magie. Het sprookje. Die paar weken dat ze echt gelooft, dat ze 's nachts wakker ligt van spanning, dat haar ogen oplichten als haar schoen gevuld is. Dat ze uit volle borst staat te zingen op het schoolplein. Dat is kindertijd in z'n puurste vorm. En dat duurt maar zo kort. Dus blijf ik deze leugen vertellen tot ze groot genoeg is voor de echte wereld. 

LYLT

Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door.

Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in.

Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch