Goedemorgen, Het was een van onze eerste dates. Samen met Kim naar de bioscoop. Ik zat zo diep in de film en mijn bak popcorn dat ik Kim volledig negeerde. Geen handje vasthouden, geen blik opzij, niets. Totale immersie. Ik vond het heerlijk. Zij vond het maar raar. Thuis nu, jaren later, zet ik alles op pauze zodra ze iets wil zeggen. Want ik wil niks missen. Ik wil erin zitten, in die vergaderzaal staan, bij dat verhoor zitten, elk woord horen. Zo kijk ik series en films. Althans, zo keek ik. De laatste keer dat ik me kan herinneren dat ik er echt helemaal lekker in zat, was Succession. Ik dacht dat ik gewoon niet meer zo in the know was. Dat de cultuur een beetje aan mij voorbij trok. Omdat de tijd van mij een late dertiger heeft gemaakt. Maar dat kan het niet zijn. Toch? Kijk naar de Top 2000: verandert nauwelijks. De jaren 70, 80, 90 domineren. Met af en toe een verschuiving omdat iemand doodgaat of TikTok een nummer opwarmt, maar de kern blijft hetzelfde. IMDB's Top 250 films dan. De eerste film in deze lijst die gemaakt is na 2020 zien we pas op plek 44. De rest? Ouder. Soms véél ouder. Ja ja, ik hoor je: beide trekken een bepaalde doelgroep aan. Nostalgische boomers die vasthouden aan het verleden. Dat kan. Maar het kan ook zo zijn dat er tegenwoordig gewoon bagger gemaakt wordt. Netflix-series waarin karakters hardop zeggen wat ze doen. Niet omdat het natuurlijk voelt, maar omdat kijkers die op hun telefoon zitten te scrollen anders moeten terugspoelen. Weet je nog wat dat is, terugspoelen?! Serieus, screenwriters krijgen van streamers te horen: "Laat personages uitspreken wat ze doen, zodat mensen die half kijken het toch kunnen volgen." Casual viewing, noemen ze het. Content voor mensen die niet kijken. We zijn helemaal doorgeslagen in product-market-fit. “Echte groei komt pas als je precies inspeelt op de behoefte van de markt”. Toegepast op cultuur krijg je de culturele equivalent van cup-a-soup. Het probleem is niet dat we afgeleide dopamine hongerige honden zijn geworden. Het probleem is dat we alleen maar content voorgeschoteld krijgen, die er val anuit gaat dat we afgeleid zijn. Succession dwingt je te kijken. Elk moment is raak. Je kon je telefoon niet pakken zonder iets cruciaal te missen. Shawshank Redemption duurt 142 minuten en op geen enkel moment wil je wegkijken. Toch is de grote vraag niet: waarom wordt er alleen nog maar bagger gemaakt? Maar: wanneer zijn we gestopt met het eisen van iets beters? LYLT Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door. Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in. Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch
|
