Goedemorgen, Weet je waar ik slecht mee om kan gaan? Of misschien moet ik zeggen: waar ik ook slecht mee om kan gaan, naast feestdagen, verwachtingen, emoties en mensen die "iets tegen je aan willen houden". WhatsApp-groepen. Zelden is er iets ontwikkeld voor mensen om 'samen' tot een besluit te komen dat zo consequent het tegenovergestelde bereikt. Familieapps. Digitale kantoortuinen. Groepen om een etentje te plannen. De buurt. De school. Hockey. Alleen de mannen. Alleen de vrouwen. Alleen de kleinkinderen. Alleen mensen die nooit reageren maar wel alles lezen. Het is een Matroesjka-pop van langzaam opbouwende passieve agressie. Je stelt een datum voor. Niet eens iets groots. Gewoon dinsdag of donderdag. En als de eerste dan niet meteen enthousiast reageert, ontstaat er zo’n collectief staarmoment. Niemand durft ja te zeggen uit angst dat later blijkt dat niemand anders kan. Dus zegt men niets. Of erger: “Even kijken” of “Ik moet even overleggen". Je zit midden in een gesprek en precies op het moment dat er, na zesenveertig berichten, bijna een besluit komt, valt het stil. Iedereen verdwijnt. Alsof de hele groep tegelijk z'n kop in het zand is gaan steken. Maar: als jij een paar uur niet kijkt, blijkt er ineens wel van alles besloten. Door die mensen die normaal nooit reageren. Alsof ze alleen actief worden wanneer jij even niet oplet. Het wonderlijke is dat WhatsApp-groepen doen alsof ze transparantie brengen, terwijl ze precies laten zien waar we juist niet eerlijk zijn. We willen niemand teleurstellen. Niemand voor het hoofd stoten. Niemand zijn die “te veel” is. Dus liken we ons suf met hartjes, duimpjes en glimlachjes. Maar we denken eigenlijk iets heel anders. WhatsApp-groepen zijn geen gesprekken. Het zijn kleine toneelstukjes waarin iedereen beleefd blijft. En als iemand echt zegt wat hij denkt, dan is het ineens ongezellig. We willen verbonden zijn, zolang het geen wrijving geeft. Consensus zonder conflict. Nabijheid zonder ongemak. We kiezen beleefdheid waar eerlijkheid de ultieme vorm van beleefdheid is. Soms verlang ik dan terug naar één persoon. Eén vraag. Eén antwoord. Desnoods per postduif. LYLT Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail. Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in. Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch
|
