S.O.J.K. Nummer 104
Goedemorgen, De deuren gaan open, je hebt je koffertje in de hand en verlangt naar een kopje koffie. Het is de eerste van de maand en je stapt met frisse energie en vol goede moed binnen bij je nieuwe werk. Blij dat er niet teveel file stond onderweg voel je gezonde spanning. Je hoopt dat je hand niet te klam is om die eerste hand te schudden van de collega die je tegenkomt. Zo moet het toch gevoeld hebben voor Dick afgelopen week. Onwennig, spannend en alles nieuw. Na 14 jaar Rutte zijn we vergeten hoe het voelt om een nieuw iemand, in een nieuwe rol op een nieuwe plek te zien zoeken naar vaste grond. Maar ik zou willen zeggen; Dick, houd vol! Echt, want ik zag eigenlijk niets geks. Gewoon een eerste werkdag waarop je nog niet precies weet hoe het werkt. Neem bijvoorbeeld die tweet van Fleur Agema. Dick kon niet weten dat je, latte macchiato slurpend, gewoon berichten op het Haagse intranet dat X heet kunt gooien. Sidenote: Sinds begin dit jaar is het trouwens op middelbare scholen verboden om telefoons in de klas te hebben. Deze dienen opgeborgen te worden in je kluisje. Daarmee garanderen we dat de leerlingen hun aandacht in de klas bij de inhoud van de lesstof kunnen houden. Het lijkt me helemaal geen gek idee dat politici dat voorbeeld volgen. En het is logisch dat Dick de naam van een collega verkeerd uitspreekt. Is mij ook wel eens overkomen, veel later dan m’n eerste week trouwens. En dat je even door de war haalt waar die collega ook alweer precies verantwoordelijk voor is. Je kunt niet op je eerst dag alle namen van die 150 collega’s onthouden, laat staan hun portefeuilles. Dan die nare ‘slappe hap’ opmerking van Geert Wilders. De collega waarmee je het hele sollicitatieproces hebt doorlopen test je natuurlijk even op je eerste dag. Niet eerlijk, maar elk bedrijf heeft zo zijn eigen ontgroening. Meestal is het inderdaad die lolbroek die na 26 jaar bij het interieur hoort. Die openlijk zit te kleuren achter zijn bureau, want na 26 jaar weet niemand überhaupt nog wat hij ook alweer precies doet op kantoor, hij is er gewoon altijd. Ik heb het idee dat Dick daar namelijk best wel eens goed in zou kunnen zijn. Vergeet niet dat hij is aangetrokken om zonder verbintenis aan een partij het eens echt anders te doen. En dat is niet allen spannend voor Dick op zijn eerste dag, zijn collega’s moeten daar ook ontzettend aan wennen. Die zijn de oude clubjes, spelletjes en vorige directeur nog niet vergeten. Die zullen zich de komende tijd ook ontzettend moeten aanpassen. Maar in een goede bedrijfscultuur vind je collega’s die open staan om vragen te beantwoorden. Die je graag helpen om te laten zien welk koffieapparaat de lekkerste koffie geeft. Of hoe je nieuwe regels die je wilt invoeren het beste kunt communiceren met het hele team. Die je het vertrouwen geven om een paar foutjes te maken en zo je eigen weg te vinden. LYLT Lees: Doe: Kijk: Luister:
|
