Beste lezer, welkom!
Een paar maanden geleden ontdekte ik dat er een oriëntatiecursus op de kunstacademie in Den Haag bestaat. Dat betekent gedurende een half jaar op zaterdagmiddag in een klaslokaal tussen de 17-jarigen zitten die de cursus hoogstwaarschijnlijk gebruiken om een sterk portfolio op te bouwen voor hun nader te bepalen kunstopleiding. Wat mijn motivatie dan ook is, als ik mee wil doen moet ik werk laten zien.
Ik doe de cursus nu dus (nog) niet, maar ik doe de intentie al wel.
De intentie geeft me een license to operate. Ik heb nu een excuus om ideeën te verzinnen en uit te voeren. Ideeën die niet per se nuttig zijn, of een oplossing bieden voor één of ander probleem. De ideeën zijn gewoon. 's Avonds in bed draait mijn hoofd overuren en in mijn vrije tijd probeer ik iets van die ideeën vanuit mijn ideale ideeënwereld te vertalen naar de veranderlijke, zintuiglijke wereld (credits: Plato).
Zoals iedereen weet die wel eens een idee tot uitvoer heeft willen brengen - die vertaling is in eerste instantie teleurstellend en het proces demotiverend. Zo probeerde ik, geïnspireerd door de kleurrijke beelden van David Hockney, met deze geweldige potloden een landschap te tekenen. Het was nog minder dan net niks.
Inmiddels vind ik mezelf oud genoeg om me niet meer door zo'n eerste hobbel te laten afwimpelen. Ik wilde dat het proces hier niet zou stoppen. Ik moest iets doen.
Thank God for toddlers.
Ik besloot mijn zoontje (4) uit te nodigen om me te helpen.
*scheurt tekening in stroken*
"Voilà, hier heb je lekker dikke lijnen om een vorm mee te maken. Je kunt ze op het papier plakken met Pritt." We gingen samen aan de slag en er ontstond een campervan mét inrichting. "Is-ie zo af?", vroeg ik. "Nee, er moeten nog wielen onder." Terwijl ik nadacht over hoe ik het papier zo kon scheuren dat het een wiel werd, pakte hij een potlood en tekende alles wat volgens hem nog ontbrak er gewoon even bij.
Mixed media in my face.
Van een intentie naar een mislukking, om te eindigen met het hoogtepunt van mijn dag. In co-creatie met mijn zoontje was er iets ontstaan dat ik vantevoren nooit had kunnen bedenken. Hobbeldebobbel, zo door naar de verrassing.
Tot snel,
Barbara
 |
PS
Als je je niet zelf hebt ingeschreven voor deze nieuwsbrief, heb ik dat gedaan omdat 1) je mijn vorige nieuwsbrief ook las (archives here) of 2) ik op een manier contact met je wil houden waarvoor ik geen reels hoef te maken en jij geen likes hoeft uit te delen. Heb ik een verkeerde inschatting gemaakt? Schrijf je hieronder weer lekker uit. |
