Tussen kerst en nieuwjaar zaten we aan bij een diner met vrienden. Tot aan de stoofperen met bastognekruim was alles pais en vree. Daarna had een gast met zendingsdrang het noodzakelijk geacht en plein public zijn leer te verkondigen. Daartoe wellicht verleid door de gemoedelijke en intieme sfeer. Het staat eenieder vrij zijn evangelie te prediken, maar niet om zijn gehoor met de harde hand der 'zachte' krachten laatdunkend te reduceren tot kleuters. De spreker had een op christelijke leest geschoeide meditatieve tekst voorbereid, en of we ons maar even zijn infantiele universum wilden laten binnen dirigeren, bij voorkeur met gesloten ogen. Omdat ik er voor de lieve vrede en uit goed fatsoen ter plekke niet tegen in opstand durfde te komen, vervloekte ik in stilte zowel de missionaris als mijn eigen lafheid. Zelf durfde de spreker, overtuigd van zijn morele gelijk, die lieve vrede wél ongegeneerd op het spel te zetten. Op weg naar 'het licht' dienden wij onderweg allerlei bagage af te schudden – verdriet, oorlog, ellende – om op de bergtop de goddelijke liefde in alles onder, en om, en in ons te mogen aanschouwen ... Precies weet ik het ook niet meer, omdat de badinerende kinderbijbelbeeldspraak mij niet vermocht te betoveren. Terwijl de mentale berg werd bestegen en men zich trachtte te ontdoen van allerhande ballast, deed ik mij tegoed aan het stoofperensap met Licor Cuarenta Y Tres, onderwijl de piketpaaltjes plaatsend van 'tot hier en niet verder' voor deze Meel die, wist ik meteen, Stoofperen zou gaan heten. Hoe durfde de spreker mij te scharen onder dolenden die volgens hem baat zouden hebben bij zijn spirituele zelfbedrog? Als schrijver herken ik de zendingsdrang. Een schrijver wil gelezen worden. Desondanks verplicht ik de lezer tot niets. En daarom bid ik u: weest u niet zo laf als ik en schrijft u uit, voor een minder Melig, maar ook grijstintig tweeduizendzesentwintig! Of zoals een vriend mij laatst schreef: merry crisis and happy new tears! Jan 2026 |