– 'Zal ik een nieuw kratje halen?' opperde de Fin in de sauna toen het bier op was. Pissig reageerde zijn maat: 'Ik dacht dat we hier waren om te zuipen, niet om te ouwehoeren!' – Mijn Finse zoon, een lieve sociale jongen, had een informeel avondje met het hele kantoor. Om het ijs te breken vroeg hij iemand naar zijn hobby's, die op zijn beurt wilde weten of dit een soort verhoor was of zo. – Van locatie naar locatie in een busje met een Finse filmcrew vroeg de director mij of ik nu eindelijk eens m'n klep kon houden. – De opluchting die men in Finland ervoer toen men na de coronapandemie weer terug mocht van de anderhalvemeterregel naar de veilige drie meter. Omdat een op deze leest geschoeid verzorgingshuis mij angstwekkend droef te moede was, repatrieerde ik vijftien jaar geleden naar Nederland. De openlijk getoonde afkeer van de medemens door dit norse menstype en diens uitgestorven, braakliggende binnenwereld, daar had ik na dertig jaar mijn bekomst van. Ook was ik het zat om altijd als frivole homo te worden beschouwd als ik de buschauffeur vriendelijk groette. Of door mijn accent veracht te worden als dronken Rus. Weet u waar ik zin in heb en erg naar uitkijk? Naar mijn laatste jaren in een verzorgingshuis hier in Noord-Holland met bijvoorbeeld die olijke conducteur uit de intercity naar Maastricht vanochtend die met zijn opperbovenstebeste humeur iedere reiziger persoonlijk trakteerde op zijn joie de vivre de prozac. Gezellig samen in de tv-ruimte door hem becommentarieerde spelprogramma's kijken, zijn grollen tijdens het gemeenschappelijke ontbijt. Heerlijk ongecompliceerde humor die mij onvermoeibaar zal begeleiden tot mijn laatste ademtocht: 'Castricum, station Castricum … dus niet Zaandam! Vergeet u bij het verlaten van de trein niet uit te stappen en ook uw persoonlijke eigendommen en uw chagrijn niet. Als u er bij Zaandam uit moet kunt u beter even blijven zitten. En anders wens ik u een fijne wandeling. Het volgende station: station Castricum.' Sept 2026 |