Meel
By Vincent Bakkum
Meel 224 Gezonde trekJul 24, 2025Meel 223 CuzjunzJul 17, 2025Meel 222 Hargen SailJul 10, 2025Meel 221 UrnJul 3, 2025Meel 220 MidzomerJun 26, 2025Meel 219 VerwantschapJun 19, 2025Meel 218 SchrijnJun 12, 2025Meel 217 SailingJun 5, 2025Meel 216 KopenhagenMay 29, 2025Meel 215 LaurentiusMay 22, 2025
7 of 9

Meel 284 Trut

Sep 17, 2026

 

Image

Mijn halfzus is een trut.

Ik ben bij haar en haar man op de koffie. Ze vragen of ik plannen heb voor het weekend.

Het liefst ga ik, zoals iedere zaterdagmiddag, schrijven in La Terrazza aan het Plein. Een aan autisme grenzende gewoonte. Meestal sta ik drie minuten voor het restaurant opent op de stoep. Tafel 12, met op de muur achter mij de baai van Cefalù. Het is er altijd zomers. Een half ontblote juffrouw presenteert een schaal met fruit dat net als zijzelf eeuwig vers geplukt zal blijven, tot het restaurant ophoudt te bestaan en zij wordt witgekalkt. Voorlopig een veilige plek. Op andere plekken in het restaurant hebben de afgelopen jaren al heel wat vaste klanten druppelsgewijs verstek laten gaan. Tafel 12 kent geen tijd. Ik bestel altijd hetzelfde broodje, waar ik zo naar heb uitgekeken, dat de eerste hap mij altijd droevig stemt, omdat daarmee het verlangen naar volgende week is begonnen.

Deze zaterdag heb ik andere plannen.

Naast de bijna wekelijkse petities van Amnesty International laat ik me recentelijk ook bestoken met mails van De Goede Zaak.

Verontrustende oproepen die actie van mij verwachten. Opstaan tegen extreem rechts. Nee tegen fossiele brandstoffen. Soms doe ik alsof ik ze niet gezien heb, soms klik ik ze per ongeluk weg.

'Ik denk dat ik mee ga lopen in de Klimaatmars,' zeg ik.

Ik weet het niet eens zeker, heb helemaal geen zin, maar voel me moreel al hoogstaander dan mijn zus en haar man. Gelouterd zelfs. Terwijl ik de barricaden op ga, gaan zij de heg snoeien en een harinkje eten alsof de wereld niet in brand staat. Ik hoop iets van schaamte bij hen te bespeuren, als mijn zus wil weten of ik met de trein of met de auto naar Amsterdam ga …

Je gaat bij ze langs, neemt wat lekkers mee en dan dit, de trut! Het doet er niet eens meer toe of ik met de trein ga. Was ik helemaal vergeten dat ik een Volvo uit 1969 rijd, een hoestend koekblik met de uitstoot van een garnalenkotter.

Stiekem ben ik mijn zus dankbaar. Ik hoef nergens meer naar toe. Ik kan net als altijd naar La Terrazza, m'n broodje eten en literair- in plaats van fossiel uitstoten.

Sept 2026

Meel

Meel 284 Trut

Sep 17, 2026

 

Image

Mijn halfzus is een trut.

Ik ben bij haar en haar man op de koffie. Ze vragen of ik plannen heb voor het weekend.

Het liefst ga ik, zoals iedere zaterdagmiddag, schrijven in La Terrazza aan het Plein. Een aan autisme grenzende gewoonte. Meestal sta ik drie minuten voor het restaurant opent op de stoep. Tafel 12, met op de muur achter mij de baai van Cefalù. Het is er altijd zomers. Een half ontblote juffrouw presenteert een schaal met fruit dat net als zijzelf eeuwig vers geplukt zal blijven, tot het restaurant ophoudt te bestaan en zij wordt witgekalkt. Voorlopig een veilige plek. Op andere plekken in het restaurant hebben de afgelopen jaren al heel wat vaste klanten druppelsgewijs verstek laten gaan. Tafel 12 kent geen tijd. Ik bestel altijd hetzelfde broodje, waar ik zo naar heb uitgekeken, dat de eerste hap mij altijd droevig stemt, omdat daarmee het verlangen naar volgende week is begonnen.

Deze zaterdag heb ik andere plannen.

Naast de bijna wekelijkse petities van Amnesty International laat ik me recentelijk ook bestoken met mails van De Goede Zaak.

Verontrustende oproepen die actie van mij verwachten. Opstaan tegen extreem rechts. Nee tegen fossiele brandstoffen. Soms doe ik alsof ik ze niet gezien heb, soms klik ik ze per ongeluk weg.

'Ik denk dat ik mee ga lopen in de Klimaatmars,' zeg ik.

Ik weet het niet eens zeker, heb helemaal geen zin, maar voel me moreel al hoogstaander dan mijn zus en haar man. Gelouterd zelfs. Terwijl ik de barricaden op ga, gaan zij de heg snoeien en een harinkje eten alsof de wereld niet in brand staat. Ik hoop iets van schaamte bij hen te bespeuren, als mijn zus wil weten of ik met de trein of met de auto naar Amsterdam ga …

Je gaat bij ze langs, neemt wat lekkers mee en dan dit, de trut! Het doet er niet eens meer toe of ik met de trein ga. Was ik helemaal vergeten dat ik een Volvo uit 1969 rijd, een hoestend koekblik met de uitstoot van een garnalenkotter.

Stiekem ben ik mijn zus dankbaar. Ik hoef nergens meer naar toe. Ik kan net als altijd naar La Terrazza, m'n broodje eten en literair- in plaats van fossiel uitstoten.

Sept 2026