Alsof sport- en jongerencentrum, raadzaal, biljartclub en zwembad De Beeck niet multifunctioneel genoeg is, dient de kantine vandaag ook als bejaardensoos. Aan tegen elkaar geschoven tafels zitten zo'n vijftien koffieleutende, sterfgerechtigde, maar bij lange na niet grafrijpe dames en één heer. Dampend en met opgewonden gelaten van gedane inspanning is het bejaarde gezelschap in geanimeerd gesprek verwikkeld. Energieke deserteurs van de fronttroepen des levens, blakend van overlevingsdrang. Hebben ze geaquakickgebokst? Broedkastjes getimmerd? Gevoetvolleyd? Met zowel ongeloof voor hun idiote levenslust als afschuw voor dat rampzalige overmorgen ben ik benieuwd naar wat ze aan het doen zijn, al die vrouwen en die ene heer. Als ze zich opmaken voor de volgende ronde van hetgeen ze hadden onderbroken, spreek ik de man aan. Een keurige NRC-lezer, met nagelschaartje getrimd wit sikje en snorretje. 'Waar zijn de andere mannen?' vraag ik. 'Moet je het helemaal alleen doen?' Door het tutoyeren klinkt het ordinairder dan ik had bedoeld. 'Nee, Hans is er ook nog! Die zit daar,' zegt hij likkend aan zijn snor. 'Je mag meedoen, hoor.' 'Wat jullie ook aan het doen zijn, ik ga het zo lang mogelijk proberen uit te stellen,' zeg ik provocerend. 'Nee, joh, doe lekker mee!' zegt een vrouw die erbij is komen staan en angstwekkend veel van mijn leeftijd lijkt te zijn. 'Meedoen aan wat?' 'Volksdansen,' zegt ze geestdriftig. 'We hebben binnenkort een uitvoering.' Yess!! Durf ik het weer eens te zeggen? Tuurlijk, kan mij het schelen, lachen is gezond. 'Alles in het leven is het proberen waard,' zeg ik, 'behalve incest en volksdansen.' Omdat daar geen speld tussen te krijgen is, verlaat het stel beduusd de kantine. Was dat nou aardig? Nooit meer zal volksdansen een onschuldig tijdverdrijf voor hen zijn en zullen gedachtes aan bloedschande vanaf vandaag altijd gepaard gaan met de vrolijke noten van een klompendans, net als bij mij, al ik weet niet hoe lang. Okt 2026 |