Meel 252 Vleeshaken
Op weg naar Rotterdam stranden we in een file bij Den Haag. 'Waar moet iedereen toch zo nodig naar toe?' brom ik. Mijn fiancée beweert dat het komt omdat de treinen naar Antwerpen staken. Omdat wij allebei niet naar kantoor hoeven, zijn wij aan den lijve onbekend met het dagelijkse drama van de avondspits. 'De helft moet gewoon helemaal nergens naar toe,' zeg ik. 'Als mensen eerst eens even nadenken voor ze de deur uitgaan, zijn de meeste files opgelost.' 'Gelukkig hebben we geen haast,' zegt mijn gedoogpartner. 'De film begint pas om half tien, we hebben alle tijd.' Vier uur heen en weer voor een film van vijftig minuten! Zie hier een van de schaduwzijden van het kunstenaarsbestaan, namelijk de vriendschap met andere om aandacht verlegen kunstbroeders en -zusters. In dit geval een overzeese 'zuster' die op uitnodiging van het Film Festival haar film audiovisueel kwam ondersteunen, life dus. Audio om te horen en visueel anders zie je niks. Ik denk dat u het wel begrijpt. Zeg maar een 'performance'. Ik ga het niet allemaal uitleggen. Dan had u er maar bij moeten zijn, in plaats van u voor de teevee te wentelen in leedvermaak bijvoorbeeld om mensen die naar het buitenland verhuizen omdat ze in Nederland ten einde raad zijn en zich te uwen gerieve in een Portugees berggehucht laten ruïneren. Ook leuk, maar weinig verheffend. Doet u mij maar een audiovisuele nachtmerrie zónder kijkcijfers. Liever vijftig minuten oorverdovend gebulder van afweergeschut en inslaande bommen ter ondersteuning van een film waarin in een kaal bos een naakte vrouw in lotushouding hangende aan kabels sereen om haar as draait. Niet met behulp van AI of een verborgen ophanging, maar aan de hand van twee vleeshaken door haar eigenste ruggevel! Ach, dat lieve overzeese kunstzustertje van ons! Ik durf haar na afloop niet te vragen naar haar beweegredenen. Het doet er niet toe of het de reis waard was; ik wil haar alleen maar omhelzen en heel even niet meer loslaten.
|
