Nummer 196
Goedemorgen, Om de zes weken loop ik tegen dezelfde frustratie aan. Een frustratie die me pijnlijk doet inzien hoe geprivilegieerd ik ben. Ik ben namelijk gezegend met een behoorlijke bos haar. Zelfs nu ik langzaamaan richting de veertig kruip, groeit het alle kanten op. Met weerborstels die doen waar ze zelf zin in hebben. De kapper voor mannen is een hel. Oprecht. Je hebt in Nederland grofweg twee smaakjes. Smaak één: de barbershop. Een testosteron-bolwerk waar je wordt begroet met een shotje bourbon waar niemand om twee uur ’s middags om heeft gevraagd. Iedereen loopt er naar buiten met een van de vijf standaard kapsels uit de Manosphere-docu van Theroux. Ik hoef geen ambachtelijk leren schort te zien als ik mijn haar laat knippen, en ik wil al helemaal niet als eenheidsworst met een vette pompadour, volgestouwd met clay die ik er pas na de feestdagen weer uitgewassen krijg, terug de straat op. Het alternatief? De dames-salon. Je stapt binnen terwijl Truus haar permanentje laat aanzetten, Lizzy wacht tot de perfecte tint blond in haar schedel is getrokken en Destiny met die lange nagels vraagt of je koffie wil. In deze salons is mannen knippen een bijzaak; hun passie is kleuren, föhnen en krullen. Als man speel je in het pauzeprogramma. Niet van de Super Bowl, maar van een kwakkelend team uit de Keuken Kampioen Divisie dat ook een beetje aandacht moet schenken aan de lokale sponsor. In de twintig minuten dat de peroxide bij Lizzy in loopt te trekken, kunnen ze jou wel even ‘tussendoor draaien’. Hup hup. Vijftien minuten later sta je weer buiten. Vijfendertig euro lichter en de rest van de dag kriebel in je nek. Tegenwoordig laat ik mijn haar altijd wassen, puur om het gevoel te hebben dat ik nog een beetje waar krijg voor mijn geld. Zodra je gaat zitten en de cape om je heen wordt gedrapeerd, komt de allesbeslissende vraag: “Wat gaan we doen vandaag?” Alsof de schijn van inspraak de uitkomst kan veranderen. Haar is geen blok klei dat je in elke willekeurige vorm kunt boetseren. Haar is een stuk marmer. Het heeft groeirichtingen, dunne plekken en eigenzinnige weerborstels. Er zit al een vorm ‘in’, en het zou de taak van de kapper moeten zijn om die eruit te halen. Michelangelo-stijl. In plaats daarvan loop je naar buiten met een kapsel dat alleen werkt als de kapster het met geweld in model heeft geföhnd. De volgende dag sta je thuis voor de spiegel met dat teringdure potje hutsefluts dat je wel hebt gekocht, te beseffen dat je de komende zes weken weer tegen je eigen natuur vecht. Het is een strijd die ik nooit win. Maar goed, ik heb tenminste nog iets om mee te vechten. LYLT
Verzeker beloftes voor de mensen die je liefhebt. Beloofd is beloofd. ✌🏼 Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch
Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail. Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in.
|