Nummer 211

Goedemorgen,

Ik kan het niet meer aan. Echt niet. Ik kap ermee. 

Niet het leven. Zo erg is het niet. 

Niet het feit dat er kapsters zijn die werken op teenslippers. 

Niet het feit dat het er maar niet van wil komen dat er in Nederland een officiële siësta wordt ingevoerd. Ondanks dat iedereen die na de zomervakantie thuiskomt zegt dat ze zo lekker gaan op dat mediterraanse ritme. Kan gewoon toch.

Maar LinkedIn. 

Ik kap ermee. 

Meine liebe Güte.

“Wat ik leerde over leidinggeven door de frons in het voorhoofd van Denzel Dumfries.”
Ik kan nog een kop over de zoveelste zogenaamd zakelijke les naar aanleiding van een of ander actueel nieuwsding niet meer aan. Echt niet. 

Of de zoveelste boomer die trots vertelt dat AI zijn post heeft geschreven. No. One. Cares.

LinkedIn voelt alsof je 12 uur lang in een vliegtuig naar Hong Kong zit. Iedereen om je heen zit te roggelen en te smakken. De lucht wordt wel gefilterd, maar na al die uren weet je zeker dat je de gebakken, rondgepompte en volgeroggelde lucht van al die anderen lekker met z’n allen in zit te ademen.

Dit is wat volgens mij op de homepage van LinkedIn zou moeten staan voor iedereen die er over nadenkt om een account aan te maken: 

Het is mooi geweest. Hier scheiden onze wegen. O ja shit, even vergeten dat ik werk in marketing. Nou ja, dan probeer ik tot donderdag niet meer in te loggen. Pinky promise. 

LYLT

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst
van de mensen waar van houdt.

Wat er ook gebeurt.

Stel je verzekering zelf samen.
Betaal maandelijks een paar euro premie.

VOW zorgt er dan voor dat al jouw beloftes uitkomen.
Als jij er niet meer bent.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼