Nummer 218

Goedemorgen,

Het was zo'n week. Ik ging er goed in, oprecht. Ik voelde me opgewekt. Ik loop over van de leuke initiatieven voor VOW. Ik had er zin in.

Maar ergens gedurende de week ben ik het kwijtgeraakt. Het is een dunne balans.

Dinsdag wilde ik gaan hardlopen in de pauze. Maar het regende pijpenstelen. Dus bleef ik binnen. Ik ging niet lopen. En nu, zondagavond, weet ik eigenlijk bijna zeker dat dit het moment is.

Discipline werkt. Routine werkt. Omdat het je dwingt keer op keer de juiste keuze te maken. Nu regende het en maakte ik 1 verkeerde keuze. Ik ging niet sporten. Dat was de eerste dominosteen. Dinsdagavond bij de thee zat ik ineens een dropje te eten.

Het klinkt nu alsof ik heel streng voor mezelf ben, dat ben ik niet. Want als alles goed loopt, hoef ik niet streng te zijn. Dan maak bijna automatisch de juiste keuzes. Zonder er zelfs over na te denken. Maar 1 verkeerde keuze zet de deur op een kier. Net ver genoeg dat je moeite moet doen om hem dicht te gooien. En moeite doen kost energie.

Ik ging de hele week niet meer sporten. Pakte woensdag die gevulde koek uit de kantine beneden. Op donderdag regende het weer en zat ik tot m'n eigen verbazing aan de chips op kantoor. En hoewel het in het moment best lekker voelde, helpt de combinatie van niet bewegen en wel dit soort dingen eten niet om m'n innerlijke monoloog lekker onder controle te houden.

Vrijdag naar de hockey met Kate, ik had nog steeds niet gelopen. Zaterdag kwam het er ook niet van. Ik at slecht, zorgde minder voor mezelf. Maakte mezelf volledig slachtoffer van de hele situatie.

Zondagochtend regende het weer, ik koos niet voor het rugby. Ik ging met mijn meiden lekker thuis ontbijten. Ik kon er niet van genieten. Ik had moeten gaan rugbyen. Niet omdat ik niet met m'n meiden wilde ontbijten, maar omdat ik een sportieve uitlaatklep nodig had. Dat wilde ik niet toegeven.

Conor McGregor noemt het little defeats. Zeggen dat je gaat lopen en toch blijven zitten, zeggen dat je die troep laat staan en het toch opeten. Het lijken onschuldige dingen, maar elke gebroken afspraak met jezelf, hoe klein ook, vreet stilletjes aan je mentale kracht. Één nederlaag is niks, maar de hele week van die mini-nederlagen holt je zelfvertrouwen compleet uit.

En dat hebben ze geweten. Eigenlijk heeft iedereen die me zondag tegenkwam dat wel geweten. Ik was niet te genieten. Kort lontje. Kinderachtig. Helemaal verkneukelend in het rotgevoel dat ik helemaal zelf had veroorzaakt. Sorry.

Wat ik had moeten doen, was hardlopen in de regen.

Vandaag is het maandag. Fresh start.

LYLT

ps: Ow en onder iedereen die deze week een VOW afsluit verloot ik een hele leuke verrassing!

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst
van de mensen waar van houdt.

Wat er ook gebeurt.

Stel je verzekering zelf samen.
Betaal maandelijks een paar euro premie.

VOW zorgt er dan voor dat al jouw beloftes uitkomen.
Als jij er niet meer bent.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼