S.O.J.K. Nummer 132

Goedemorgen,

Het is 20 januari. Zie je nog kerstbollen hangen bij de buren? Pak een ladder en help ze. Haal het weg, ruim het op. Het is geen sfeer meer, het is gewoon laks.

Dan even terug naar vorige week maandag. Ik werd wakker, keek naar buiten, en wat denk je, grijs. M’n lijf leek op halve kracht te draaien, alsof mijn hersenen dachten: laten we vandaag eens op 80% proberen. Mistig, traag, alsof niets helemaal scherp is.

Het hoort er ook wel een beetje bij deze tijd van het jaar, maar toch. Je eerste reactie? Toegeven. Ik ben moe - ik doe het morgen wel. Ik voel me vervelend - ik stel het uit.

Dat moet je niet doen.
Koppel je acties los van je gevoel. Hoe je je voelt en wat je doet heeft net zoveel met elkaar te maken als je schoenmaat met de koers van Bitcoin. Je kunt proberen om jezelf voor de gek te houden. “Ik ben niet moe.” Je hersenen prikken daar zo doorheen. Het is alsof je je oma vertelt dat ze nog jong is.

Wat je wel moet doen?
Erken het. Het is niet erg. Je mag gewoon moe, chagrijnig, gestrest of bang zijn. Het is de volgende stap die essentieel is. Hier heb je namelijk de neiging om te zeggen; ik ben moe, dus ik kan het vandaag niet. Dat is bullshit.

Wat je zegt is; ik ben moe, dus ik doe het moe. Ik vind het spannend, dus ik werk met die spanning. Net als dat ene feestje. Je hebt er eigenlijk geen zin in, wie organiseert er dan ook een feestje om 21:00. Maar als je er eenmaal bent en je staat wat te kletsen merk je dat het toch best leuk en gezellig is. Elke keer dat je iets doet, ondanks je gevoel, herschrijf je wie je bent. Moe? Bang? Geen zin? Prima. Doe het gewoon, met alles wat je voelt. En onthoud, dat is hoe je groeit.

LYLT

Lekker links om over te lullen tijdens de lunch

"People are always looking for the single magic bullet that will completely change everything. There is no single magic bullet. Progress is about bridging the gap between what we observe and what we can imagine — one careful step at a time."
Temple Grandin