Leve gemberpillen en remschijvenHet algemene medisch advies tegen zeeziekte luidt: geen zure dranken, geen vettige hap, maar ook geen lege maag. Dat weet ik heel goed, want voor mijn laatste zeereis in 2023 consumeerde ik een halve liter sinaasappelsap, evenveel koffie, een croissant gevuld met chocoladesaus en als hartig element een broodje ham en kaas. Ik ging all-in voor de gevulde maag, want zo doen stoere zeebonken dat. Na twee wilde uren zat ik lijkbleek gehurkt op het dek van een schommelende ferry. Kotszakje in mijn trillende handen en waterige ogen die smeekten om verlossing. Links en rechts van mij zaten nog vijf lotgenoten en om de beurt leegden we collegiaal onze maaginhoud. Een groepje muzikanten zag dit het ideale moment om hun samenspel te oefenen, en zo konden we met z’n allen kotsen onder de enthousiaste begeleiding van violen en gitaren. Dat nooit meer. Deze keer slikte ik een overdosis gemberpilletjes en hield het op een licht ontbijt. Enkele dagen na het afscheid van de werkplek waar ik 8 jaar lief en leed deelde, vang ik nu zoute wind op de veerboot naar het Griekse eiland Andros. Ik zet koers voor Mèlisses, een fancy gastenverblijf waar ik de komende vijf weken zal meedraaien en zo een eerste stapje zet naar mijn culinaire dromen. Ik wist niet helemaal waar ik me aan moest verwachten. Mijn lief omschreef het plagend als de Griekse variant op The White Lotus en waarschuwde me voor bronstige rijkeluisvrouwtjes. Op de Instagram-pagina zie je vooral dromerige sfeerbeelden. Fortuinlijke gasten komen er tot rust met zicht op de Egeïsche Zee. Er is een oneindig zwembad. Een rijkelijk ontbijt en huisgemaakte zoetigheden in zilveren schaaltjes. Ontprikkelende activiteiten bij zonsondergang. Een verborgen padje naar de zee. Ik overleef de oversteek gelukkig zonder kleerscheuren, en aan de haven van Andros wacht chauffeur Yannis me op. Yannis spreekt geen woord Engels en neemt elke bocht vol vertrouwen in zijn oude Mercedes. Om mijn nieuwe werkplek te bereiken, duikt hij plots een steile afrit in en hobbelen we naar beneden. Ik dank de goden voor gemberpilletjes, lichte ontbijtjes en remschijfjes. Hij zet me af, gromt liefdevol zoals alleen Grieken dat kunnen en rijdt terug de berg op. De toegangspoort van Mèlisses schuift open, en een wandelende glimlach ontvangt me met open armen. Mijn eerste werkdag gaat van start, maar je kan het voorlopig amper werken noemen. Mijn nieuwe collega’s zijn één voor één de allerliefste vrouwen met een groot moederhart. Ze leggen me geduldig het reilen en zeilen van Mèlisses uit en stoppen hun culinaire adoptiefzoon voortdurend heerlijke hapjes toe. Een gepocheerd eitje met spinazie en feta als ontbijt, een frittata met courgette en dille als lunch, een nectarinetaartje met opgeklopte yoghurt als vieruurtje en een pastasalade met gekonfijte tomaatjes als avondmaal. Na een duik in de zee word ik liefdevol naar bed gestuurd met versgebakken koekjes. “Effi, Ana, Aishe, Sappho en Allegra, καληνυχτα! Goedenacht!”
Recept voor mijn liefOnder impuls van de allerliefste Sofie ben ik op deze wondermooie plek beland. Er is één enkel probleem: ze is een held met penseel en olieverf maar niet met pot en pan. Wie zet de komende vijf weken de ontbijtjes klaar in de koelkast? Wat vang je aan met de tientallen mysterieuze bokalen in onze voorraadkast? Om de dag te overleven, beginnen we bij het begin. Het ontbijt. Overnight oats met fruit
Hoi! Bedankt om helemaal tot hier te lezen. Deze eerste culinaire liefdesbrief is uitzonderlijk wat langer. Voor de volgende beloof ik hapklare impressies en enkele smakelijke tips. En waarom deze nieuwsbrief Las Camisas Rojas heet, verklap ik later nog wel. Veel liefs, Nils. |