Wat doe ik hier nu eigenlijk?Dat vragen jullie je misschien wel af. Tussen mijn oude en nieuwe job vielen plots vijf zeldzame weken van vrijheid. Ik kon kiezen om in de zetel lekker te niksen, of warmere oorden op te zoeken en iets nieuws te proberen. Dankzij mijn lief botste ik op een vacature bij één van de inspirerende culinaire plekken voor onze jaarlijkse Griekenland-reis. Ik stuurde een sollicitatiemailtje, werd prompt uitgenodigd voor een videogesprek, en voor ik het wist mocht ik een voorraad zonnecrème inslaan en voerde de wind mij naar Mèlisses. Dus nu zit ik hier, hulpeloos te staren naar het zilverwerk in alle mogelijke maten en vormen. Ik zoek een passend eetmes bij de eetvork in mijn hand. In de vele lades lijken de dessertmessen, koffie- en theelepels, dinermessen en vorken amper van elkaar te onderscheiden. In een vitrinekast staan fragiele borden en schaaltjes torenhoog gestapeld. Onder de namiddagzon probeer ik me te oriënteren in deze nieuwe keuken en zet ik het ontbijt voor de volgende ochtend klaar. Ik kneed zuurdesemdeeg en bereid kleine gerechtjes voor de kleine hongertjes van de gasten. Bij dit dagelijks ritueel hoort ook de speurtocht naar het juiste bestek. Ik waag mijn kans en grijp een mes met parelmoeren heft. Nog voor ik mijn vondst triomfantelijk in de lucht kan steken, wijst Allegra me het juiste exemplaar in de lade aan. Zo beweegt ze gracieus van de keuken naar de eetruimte en stuurt ze geduldig aan waar nodig. Allegra is een jonge Italiaanse uit Pescara, en de trotse eigenaar van dit pareltje in Andros. Ze geeft steeds heldere instructies met een duidelijke wie-wat-waar-hoe-wanneer en een vooruit met de geit. Nooit verheft ze haar stem, nooit versnelt ze haar pas. Ze is een pietje precies in tafelschikking, stroopt mee de mouwen op voor de vaat en doet de gasten in zwijm vallen bij de presentatie van de wijnkaart. Op een rustig moment molt ze al eens een slang met een genadeloze tik van een pizzaschep. Iedere ochtend worden de gasten verwend met een goddelijk ontbijt. Chef-koks Sappho en Ana toveren knapperig zuurdesembrood uit de oven, bakken Griekse pannenkoekjes met honing en pistachenootjes en klutsen telkens iets creatiefs met eieren. Maar het hoogtepunt van een weekje Mèlisses is het diner. Eén avond in de week worden de gasten samen aan de eettafel verwacht. Tot dan waren ze complete onbekenden die elkaar begroeten met een vriendelijke knik, maar voor het diner worden ze met een meergangenmenu naar een avondvullend gesprek gelokt. Het is een magisch moment, en exact de reden waarom ik net hier wilde zijn. Tijdens de voorbereidingen leert Ana me dolmadakia rollen, help ik Sappho bij haar mise-en-place en schotel ik de collega's een snelle lunch voor. En dankzij Allegra weet ik nu ook dat er zoiets als een taartvork bestaat. Mijn avondshift loopt ten einde. Ik vind stilaan mijn weg tussen de wolkenkrabbers van porselein en glas. Ik sluit de keuken, dim de lichten van het terras en kruip vroeg in bed. Ik ben klaar voor mijn eerste diner bij Mèlisses.
Recept voor mijn liefDankzij de allerliefste Sofie ben ik op deze wondermooie plek beland. Er is één probleem: ze is een held met penseel en olieverf, maar niet met pot en pan. Wie zet de komende vijf weken de ontbijtjes klaar in de koelkast? Wat vang je aan met de tientallen mysterieuze bokalen in onze voorraadkast? Gelukkig heeft ze enkele gerechten in haar arsenaal, en dit is een variatie op haar recept: Plaattaart met feta en courgette
Hoi! Bedankt om helemaal tot hier te lezen. Ook deze editie heb ik niet kort kunnen houden, dus dat doel laat ik even varen. Voor de volgende beloof ik opnieuw smakelijke impressies en recepten uit Andros. En waarom deze nieuwsbrief Las Camisas Rojas heet, verklap ik later nog wel. Veel liefs, Nils. |