Goedemorgen,

Laatste maandag midden in de vakantie. Volgende week zijn we weer aan het werk.

Het blijft gek dat je bijna twee weken weg kunt zijn en alsnog tijdsdruk ervaart voordat je naar huis gaat. Meestal zo'n dag of vijf voor vertrek. Dan merk je dat je ongemerkt begint na te denken over de terugreis. Je gaat de laatste dagen alweer indelen. We zijn als mensen, supercharged door technologie, veel te gewend geraakt aan vooruit leven. Altijd alweer bezig met het volgende ding op de agenda. Wat gaan we dadelijk doen?

Ik zwem met Kate in de wildwaterbaan, en halverwege vraagt ze al of ik dadelijk met haar van de glijbaan wil. Ik wil wel, natuurlijk. Maar ik zeg ook dat we eerst hiervan moeten genieten. En terwijl we van het tweede deel glijden, denk ik bij mezelf: doe ik dat zelf eigenlijk wel?

Toevallige winkelstraatjes, dat terrasje dat je anders nooit gevonden had, dat stukje strand dat verlaten lijkt. Je vindt het pas als je er niet naar zoekt. Als je zomaar wat langs de kustlijn slentert, doelloos, stuit je ineens op die ene fantastische strandtent.

Maar als we ergens naartoe gaan, zoeken we op onze telefoon vooraf al helemaal uit waar we moeten parkeren en hoe we moeten lopen. Ik heb constant het gevoel dat alles op de meest efficiënte manier moet. Terwijl Acda en De Munnik niet voor niets zingen: wie slentert ziet pas echt de stad.

Waarom vind ik het dan zo moeilijk om dat in het moment los te laten? Waarom voel ik druk als dat parkeermoment nadert? Of als we onderweg zijn naar die ene plek? Is het perfectionisme? Ik denk het eigenlijk niet. Het voelt meer als bang zijn om het verkeerde te doen. Angst dus. Wat als we niet weten hoe het er daar uitziet? Wat als het niet leuk is? Wat als...

Totdat ik laatst een artikel las dat de spijker exact op z'n kop sloeg: ik ben gewoon verslaafd aan denken. Te veel denken. Overdenken. Denken over denken. Risico's overdenken. Mogelijkheden overdenken.

Als er iets is dat ik meeneem van deze vakantie, is het niet het brave voornemen om thuis meer te lezen. Wel om minder te denken en gewoon te zien hoe het loopt. Ik ben toch verdomme een volwassen vent. Ik kan mezelf echt wel redden uit elke situatie waar ik in terechtkom.

Ook als er zes toeterende Fransen achter me staan terwijl ik probeer te fileparkeren in een plekje waarvan ik niet eens zeker weet of de auto erin past.

LYLT

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst
van de mensen waar van houdt.

Wat er ook gebeurt.

Stel je verzekering zelf samen.
Betaal maandelijks een paar euro premie.

VOW zorgt er dan voor dat al jouw beloftes uitkomen.
Als jij er niet meer bent.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼