It's been a long time.

Er was even heel veel en weinig aan de hand tegelijkertijd, waarover een andere keer meer.

Veel gedachtes gehad ook de afgelopen weken wel waarbij ik dacht: "Nieuwsbrief!", maar had dan steeds geen tijd.

Nu is het een ochtend voor een splitday en dat zijn altijd heerlijke ochtenden vind ik. De anticipatie van een draaidag zonder een wekker die om half zes gaat, is voor mijn menstype ideaal. Nog even de scenes doorlopen, nog even zus doen, nog even zo bellen.

Gisteravond wandelde ik rond zeven uur een parkeergarage in het centrum van Arnhem uit. Langs de Eusebiuskerk, onderweg naar de Gelredome. Geflankeerd door alleen maar leuke mensen. Op weg naar Kanye.

Ik keek omhoog naar de kerk, die me even terugbracht naar het vorige project waaraan ik werkte: Het Grote Offensief (nog steeds te streamen via NPO Start). Hij deed me denken aan de enorme destructie van het centrum van Arnhem na de mislukkig van Operatie Market Garden die ik daarvoor in archiefmateriaal voorbij zag komen.

Er is de afgelopen weken door heel veel mensen heel veel gezegd over het concert van Kanye, en ik vond het moeilijk er een mening over te vormen. En uiteindelijk zijn we nu onderweg.

Het zal in mijn invloedsfeer nooit ok zijn om Hitler te ontcancellen. En ik identificeer mezelf sterk als Antifa . Maar ik weet ook en heb gezien dat er op andere plekken van de wereld hele andere manieren bestaan om met de symboliek van nazi-Duitsland om te gaan. Met afstand, zonder context, met minder betrokkenheid. Omdat er in een niet-zo-ver-verleden-als-ze-je-hebben-doen-geloven ook vreselijke dingen zijn gebeurd uit mijn eigen West-Europese achtergrond die minstens zo weerzinwekkend zijn. Of gewoon omdat de wereld nog steeds groter is dan we tegenwoordig denken.

Maar onderweg door mijn geboortestad die zo zwaar getroffen werd in WOII ontgaat de ironie van de avond me niet. Lopende over de brug waar Operatie Market Garden tragisch vastliep, naar een artiest die een jaar geleden nog truien verkocht met een hakenkruis erop.

Waarom ga ik toch?

Onlangs verscheen het boek Vergeten plekken, vergeten mensen. Een atlas van het Nederlands slavernijverleden, van historicus Leendert van der Valk. Een fascinerend en weerzinwekkend boek. Zo rondom 2011 ben ik mezelf stelselmatig in het Nederlandse koloniale verleden gaan verdiepen. Als research, interesse, noodzaak, opdracht aan mezelf. Ik heb er denk ik voor een gemiddelde Nederlander inmiddels bovengemiddeld veel over gelezen. Maar dit boek doet me toch weer de schellen van de ogen vallen. Ik heb het nog niet uit, maar een van de inzichten die er voor mij tot nu toe uitspringt is het feit dat in de constructie van het Nederlandse verhaal de handel in slaafgemaakten expliciet en met voorbedachte rade door Nederlandse machtshebbers (waaronder een bepaalde oranje familie) en geschiedschrijvers gefixeerd is op de WIC (de West-Indische Compagnie), met als doel dat de VOC (Verenigde Oost-Indische Compagnie) onderdeel kon worden van de nationale identiteit en trots van Nederland. Terwijl het aantal mensen dat in slavernij leefden door toedoen van de VOC naar alle waarschijnlijkheid vele malen groter was dan door dat van de WIC. Het bleek zo'n effectief narratief dat het begin van deze eeuw zelfs nog expliciet door onze minister-president in de tweede kamer werd onderstreept.

Ook las ik op aanraden van de leukste vrouw van de wereld het essay "Grenzend aan liefde - Een nieuw verhaal over Nederland" van Karin Amatmoekrim. Kan ik je ook aanraden. Het gaat voor een groot deel ook over de constructie van de identiteit van Nederland, en hoe daar heel bewust in is gekozen om elementen niet te belichten. Maar het trekt dat door naar rechts-extremisme, superioriteitsdenken, en wat eigenlijk het echte verhaal van Nederland is. Hoe we daar voor kunnen kiezen, voor kunnen staan, voor moeten vechten.

De conclusie van beide boeken was me zonneklaar: Nederland is een door-en-door racistisch land. And yet, here we are met z'n allen.

Net als ik, op die brug, onderweg naar een concert van een van de beste muzikanten uit de geschiedenis.

Het zijn de Nederlandse machtshebbers van vandaag de dag die van links tot rechts een grote mond hadden over het concert. Die zochten naar verboden, manieren om Kanye de toegang tot ons land te ontzeggen. Het zijn veelal politici die zich inmiddels geen enkel blad meer voor de mond nemen en de goorste, meest extreme en racistische opmerkingen maken en daar zelden tot nooit excuses voor aanbieden.

Je kan veel zeggen over Kanye, maar hij is nog nooit weggelopen voor iets wat hij heeft gezegd en gedaan, en ik moet de eerste paginagrote advertentie met excuses voor hun onversneden racisme van een Wilders, Yezilgöz, Markuszower, Van der Plas, Keizer, of dat andere enge wijf nog in een landelijk dagblad zien verschijnen.

Misschien ben ik daarom wel hier, als machteloos protest tegen deze ontwikkeling. Waarom mogen politici ongestraft oproepen tot geweld, haat, uitsluiting, deportatie van minderheden en azielzoekers? Waarom mogen mensen AZC'z in de brand steken zonder dat ze daarbij een strobreed in de weg wordt gelegd? Waarom steunen diezelfde politici een moordadig, genocidaal land door dik en dun en is het onmogelijk hier publiek kritiek op te leveren? Welk recht hebben deze politici om iemand als Kanye te bekritiseren? En waarom mag ik dan niet naar een concert van een van de invloedrijkste artiesten die abjecte dingen heeft gezegd maar daar in elk geval excuses voor heeft aangeboden?

Of, zoals Zuen (RIP) eerder zong op het profetische Wil Je Weten Hoe Het Voelt? van THC: "Wat is goed / wat is slecht / wat is krom / wat is recht?"

Naar een concert gaan als middelvinger: als jullie dit soort dingen blijven zeggen, ga ik ook gewoon naar deze show. Come at me.

Het zijn simpelweg hele verwarrende tijden waarin we leven. Over deze aardbol navigeren met een moreel kompas lijkt steeds moeilijker te worden met een magnetisch veld dat constant verstoord wordt door de meest weirde gebeurtenissen.

Daarom raakte het beeld van Kanye boven op de wereldbol me misschien zo. On top of the world, ja, maar ook alleen. En zo kwetsbaar. Voor iedereen zichtbaar. Jezelf niet verstoppen. Niet wegduiken, niet weglopen. Maar er gaan staan.

En dat beeld van Kanye, die boven op de wereld met een MPC een live versie van Runaway brengt, is een beeld dat ik nooit meer ga vergeten en waarvan ik heel blij ben dat ik met eigen ogen heb gezien.

Volgende keer weer iets over film en Barkas. Wollah.