Goedemorgen,

Ik wilde graag een instrument spelen. Echt. Als kind leek het me al fantastisch en eigenlijk heb ik dat nog steeds. Muziek maken.

Ik weet niet meer hoe oud ik was toen dit ter sprake kwam thuis. Ik wilde graag op pianoles. Om op pianoles te mogen, moesten we echter eerst noten leren lezen, volgens mijn moeder. Die ik op dat moment, in de leeftijd van 6 tot 8 jaar, volledig vertrouwde. Dat doe ik nu niet meer, en ik denk dat het hierdoor komt.

Noten lezen, dat deed je blijkbaar niet tegelijk met het leren spelen van piano. Daarvoor moesten wij op blokfluitles. Dat klonk toen best logisch. Je leert eerst noten lezen en daarna kun je piano spelen.

Via, via een blokfluit geregeld. Een Hohner, ik weet het nog. Donkerbruin, mat hout. Het juiste lesboek aangeschaft bij een winkel in het dorp. Ik zie mezelf nog in die winkel staan in Vught. Hij wist welk boek we moesten hebben op basis van de docent die we hadden. So far, so good. Ware het niet dat de desbetreffende docent van wie wij blokfluit les kregen Sigi von Sprang was. Ik krijg nog kippenvel. De naam geeft het misschien al een beetje weg. Dit was een vrouw met Duitse roots. Ik vermoed foute Duitse roots. Ik besef dat mijn herinnering waarschijnlijk sterk beïnvloed is door mijn eigen gecreëerde verhaal over deze lessen.

De lessen vonden plaats in haar woonhuis, zittend, ergens tussen de keuken en de woonkamer in. Op simpele klapstoelen. Met van die onhandige zilveren opklap rekjes waar je je lesboek met de noten tegenaan kon zetten. 

We moesten regelmatig met onze blokfluit achter in ons shirt zitten, want we zaten niet recht genoeg. We leerde alle handgrepen. Welke handgreep we bij welke noot moesten toepassen. om er iets zinnigs aan geluid uit te krijgen. In mijn beleving tikte ze ons steeds op het hoofd. Recht zitten. Voor je kijken. Verkeerde noot. Niet goed. Niet goed. Nog een keer. Opnieuw. Opnieuw. Opnieuw.

Niet alleen werkte deze Oost-Duitse lesmethode niet goed bij mij. Ik was ook aan het leren hoe ik blokfluit moest spelen, en dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde graag piano spelen. Dus wat de fuck had ik eraan dat ik hier week in week uit met een blokfluit zat te klungelen.

Het was een hel. Echt. En in die woonkamer trok ik de ontzettend verkeerde conclusie dat muziek maken blijkbaar niets voor mij was. Bullshit. De Oost-Duitse Stasi-manier van muziek leren was niets voor mij. Ik heb die piano nooit meer aangeraakt. 

Als je muziek wilt maken, moet je soms schijt hebben aan de noten.

LYLT

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst
van de mensen waar van houdt.

Wat er ook gebeurt.

Stel je verzekering zelf samen.
Betaal maandelijks een paar euro premie.

VOW zorgt er dan voor dat al jouw beloftes uitkomen.
Als jij er niet meer bent.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼

😂