Goedemorgen,

Sinds de verschuiving van de vrijdagmiddagborrel naar een donderdagmiddagborrel omdat vrijdag opeens een collectieve 'thuiswerkdag' is geworden, staat er Nederlandstalige muziek aan op kantoor. Meedeinend op de muziek zing ik zacht mee: 'Gardameer of Rome, Pizza met tonijn. Ik zou de maffia vermoorden om bij jou te kunnen zijn'.

De muziekindustrie draaide vroeger op gevoel. Beslissingen waren 100% menselijk. Ja, de platenbazen hadden veel te veel macht, maar ze hadden ook een fijn oor voor talent en vakmanschap. En laten we eerlijk zijn: dat werkte knetter goed. Het bracht ons The Stones, Robbie Williams, Jay-Z en de rest van de soundtrack uit de twintigste eeuw. Iemand bepaalde of iets 'goed' was. Of het de moeite waard was. Niet op basis van data, maar op onderbuikgevoel.

Tegenwoordig bidden we allemaal tot de God van de Data. Een platenlabel wacht tot een liedje viral gaat op TikTok, en trekt dan pas een fris contract uit de la. De statistieken bepalen wat er gepusht wordt. We proberen alles steeds meer in cijfers te gieten, zodat we achteraf altijd een grafiekje hebben om aan te tonen waarom we een bepaalde beslissing hebben genomen. Zelfs als het compleet de verkeerde was.

Als dat het spelletje is, komt niet de artiest met het meeste talent, de mooiste teksten of die bijzondere stem bovendrijven. Nee nee. De hoofdprijs gaat naar de persoon die het beste is in het opeisen van aandacht. Dat zijn twee totaal verschillende kwaliteiten. Kate Bush is zo legendarisch omdat ze bang was voor aandacht; ze wilde helemaal niet op een podium staan, maar dat was nu eenmaal de enige plek waar haar liedjes zo ontzettend goed tot hun recht kwamen. Die had het zelf op TikTok niet overleefd.

Natuurlijk zegt de spreadsheet-elite: data maakt kwaliteit objectief, dus is het goed.

Maar diep van binnen, in onze net iets te zachte onderbuik, weten we dat dit een lulverhaal is. Ondanks het enthousiaste meeblèren, weten we allemaal dat een hit met de tekst: ‘Moët dat nou? Ja, we zwemmen in die bubbels als een kabeljauw’ de tand des tijds niet gaat doorstaan.

Kunst moet je voelen. Als iets je raakt, hoef je dat niet uit te leggen. Maar hoe boks je nu met die onderbuik op tegen de koude statistieken? Cijfers liegen niet, dus winnen ze keer op keer de discussie. En zitten we nu met de diepgang van een natte tosti omdat we alleen nog maar sturen op algoritmes.

Dit gaat verder dan de hitlijsten. Ik zit op 't moment bij banken en investeerders om geld op te halen voor VOW, keer op keer nul op rekest. Kom maar terug als je kunt bewijzen dat het werkt. Laat dat nou precies zijn waarom er geld nodig is. Om te bewijzen dat het werkt. Want als het eenmaal werkt hoef ik hier niet meer te zitten, Sherlock.

Data redeneert langzaam maar zeker onze ziel weg. We voelen aan alles dat het de wereld hol, leeg en betekenisloos maakt, maar dat kunnen we niet in een grafiek bewijzen, dus houden we braaf onze bek.

LYLT

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst
van de mensen waar van houdt.

Wat er ook gebeurt.

Stel je verzekering zelf samen.
Betaal maandelijks een paar euro premie.

VOW zorgt er dan voor dat al jouw beloftes uitkomen.
Als jij er niet meer bent.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼