Nummer 209
Goedemorgen, Het is tien over half drie, ik zit in de wachtkamer te kijken naar een grote foto van een bek vol tanden. Ik had om half drie mijn afspraak, maar het duurt allemaal wat langer. Zoals dat gebruikelijk is bij de tandarts. Buiten is het al bijna 30 graden maar hierbinnen zoemt de airco lekker. Al zie ik op het moment dat ik binnengeroepen word wel de grote afdruk van mijn voorganger in de stoel. Ik ga toch liggen. Het voelt allemaal een beetje ongeorganiseerd. Gehaast. Dat klopt ook. Want sinds een tijdje heeft een andere tandarts deze praktijk overgenomen. De oude vertrouwde tandarts die er zat is, welverdiend, met pensioen. En nu is er Wim, de nieuwe tandarts. Snelle jongen. Tesla onder z'n kont. Hogan sneakers aan. Meerdere praktijken aan elkaar rijgen als parels aan een ketting, een hoop regelen, om deze nieuwe ketting vervolgens voor een veelvoud door te verkopen aan private equity. Dit is zijn nieuwste parel en zowel hij als zijn assistent hebben geen idee waar alles precies ligt. Alle laatjes worden opengetrokken. En uiteindelijk ligt alles er goed voor om m'n mond open te doen. Er moeten natuurlijk foto's gemaakt worden, want het is toch allemaal al weer wat langer geleden. En ik heb natuurlijk gaatjes, waarvoor een nieuwe afspraak gemaakt moet worden. Deze snelle jongen kijkt, beoordeelt en delegeert. Want zelfs voor het weghalen van het beetje tandsteen dat zich in mijn mond ophoopt, moet opeens mijn allereerste afspraak met een mondhygiënist gemaakt worden, ooit. Daardoor zit er elke afspraak weer iemand anders in je bek. De vorige tandarts deed dat er gewoon even bij. Je ligt er toch, even supersonisch trillen en klaar is kees. Maar daarvan rijd je geen Tesla, koop je geen Hogans, kan je niet 4 keer op vakantie in het jaar en dat betaalt de rekening van het zwembad dat altijd strak op 28 graden wordt gehouden in z'n achtertuin natuurlijk niet. Kim is behoorlijk trots op het feit dat ze nog nooit van haar leven iets aan haar tanden heeft gehad. Bij onze Wim heeft ze ineens een 'klein' gaatje. Verdacht... Een beetje oververzekerde Nederlander voelt er, los van de uitwerkende verdoving, niets van. De rekening wordt ingediend bij de verzekering en alles lijkt prima. Maar bij m'n ouders, die er niet voor verzekerd zijn, kregen ze na een afspraak eerst de normale rekening, en een tijdje later kregen ze er ineens nog een. Bleek dat de tandarts in de avonden lekker zat bij te plussen om meer verzekeringsgeld binnen te harken. Het bedrag werd snel kwijtgescholden. Het feit dat dakdekkers aan m'n dak, of garages aan m'n auto geld proberen te verdienen vind ik nog tot daaraan toe. Maar de nieuwe generatie tandartsen zien geen mensen, mijn tanden zijn hun verdienmodel. Sorry Wim, m'n mond is me toch net wat te persoonlijk. Geef mij maar weer een vaste tandarts, altijd dezelfde. Die je, ondanks de twee afspraken per jaar, leert kennen. Waarbij je het gevoel hebt dat er goed voor je gezorgd wordt. LYLT
Wat geef jij weg als je dood gaat? Verzeker al je toekomstdromen. Wat er ook gebeurt. Stel je levensverzekering zelf samen. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |