Nummer 225

Goedemorgen,

Ik ben te laat begonnen. Het is zondagavond 20:51 en ik moet deze nieuwsbrief nog schrijven. Inspiratie? Zero. Maar een arts op de eerste hulp kan ook niet tegen een brancard zeggen: "Luister, het is al laat, die jongen van dat auto-ongeluk met die gecompliceerde bovenbeenbreuk moet maar een weekje wachten." 

Soms wil ik stoppen met die wekelijkse regelmaat. Er een onregelmatige mail van maken. Maar ik weet dondersgoed hoe het werkt: zodra je de discipline loslaat en toegeeft aan gemak, is 't einde zoek.

Nu had ik twee luie prompts in AI kunnen gooien, het resultaat kopiëren en snel m'n nest in kunnen duiken. De easy way out. But that ain't me. Maar helemaal samenhangend wordt het nu natuurlijk ook niet meer.

Losse flodder #1:
Mensen die over AI praten alsof ze vuur hebben uitgevonden, puur omdat ze ChatGPT een mailtje hebben laten herschrijven. Helemaal ondersteboven van een laffe gegenereerde afbeelding. No shit, Sherlock.

We hebben de krachtigste technologische revolutie sinds de boekdrukkunst in handen, en het merendeel gebruikt het om dat beetje denkwerk dat we nog doen dan ook maar uit te besteden. Ik heb net m'n hele website en aanvraagmodule opnieuw gebouwd en gecodeerd met AI en een complete commercial in elkaar gedraaid. Jij zit op stap 3, ik op stap 312, en de echte bouwers zitten al op level 688. Dat wat jij doet is niet innovatief, het is gewoon fucking lui.

Losse flodder #2:
Vandaag hadden we familiedag in country-en-westernstijl. Ergens tussen Renswoude en Scherpenzeel. Het is niet erg als je geen idee hebt waar dat ligt, wist ik zelf ook niet. Huifkar rijden, line dancing en regelmatig yiiihaa roepen. Op een boerderij van ontzettend lieve, bijzondere mensen.

Toch betrapte ik mezelf erop: tegen de lunch begon mijn stadse, overprikkelde brein te protesteren. Ik snakte wanhopig naar iemand die wist wat een fatsoenlijke flat white was. Kan ik dan niet eens meer drie uur simpel en kneuterig zijn zonder ontwenningsverschijnselen te krijgen?

Losse flodder #3:
Somewhere along the way you get pulled by opportunity, instead of driven by the mission.
Deze quote deed me denken aan Lightyear en VanMoof. Bij de eerste stond ik zelf op de loonlijst, naar de tweede keek ik altijd met bewondering. Beide clubs begonnen met een messcherpe, nobele missie.

Maar zodra het eerste succes komt, ruikt de buitenwereld bloed. Er komt een gigantische bak ruis op je af: investeerders, schaalvergroting, applaus en kansen die te mooi lijken om te laten liggen. Vermomd als ‘logische groei’. Het hoofd koel houden en trouw blijven aan de kern, dat is best moeilijk.

Moraal deze week, als die er al is: hou je koppie erbij, trap niet in de afleiding en doe verdomme het echte werk.

LYLT

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst
van de mensen waar van houdt.

Wat er ook gebeurt.

Stel je verzekering zelf samen.
Betaal maandelijks een paar euro premie.

VOW zorgt er dan voor dat al jouw beloftes uitkomen.
Als jij er niet meer bent.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼