Nummer 221
Goedemorgen, Het is 5 oktober. Toch liep dit weekend het overgrote deel van Nederland nog in een korte broek. Helemaal nu de korte broek ook voor vrouwen ineens een ding is. Ik moet er, zoals met veel modetrends, nog even aan wennen. De herfst is mijn lievelings. Maar ik heb het idee dat ik bestolen word. Diefstal is het. Voor je het weet is dadelijk de herfst wegbezuinigd. Gewoon zo de winter in, dat is efficiënter. Van de ene op de andere dag flikkeren alle bladeren naar beneden en dan meteen door naar de winter. Om me heen hoor ik ze zeggen: "O, wat lekker zeg. Zo mag het van mij altijd wel zijn. Heerlijk." Nee Petra. Zo moet het helemaal niet zijn. De herfst heeft een functie! Warmte is makkelijk. Zomer is voor iedereen. Zomer is het seizoen van de makkelijke keuzes, terrasjes en de weg van de minste weerstand. Maar de herfst brengt frictie. De herfst herinnert je eraan dat dingen eindig zijn, circle of life shit. Bomen die hun bladeren niet vasthouden, maar ze laten vallen omdat ze weten wat echt belangrijk is, terug naar de kern gaan. Dingen gaan dood, maken plaats, en dat is oké. Zonder verval geen nieuwe start. Het heeft iets rauws. Iets wat al die andere seizoenen niet hebben. Al ligt het denk ik ook wat dichter bij m'n persoonlijkheid. Ik ben zo iemand die begraafplaatsen fijne plekken vindt om te komen. Het herinnert je zo lekker aan je eigen memento mori. Gewoon een beetje rondwandelen, kijkend naar de stenen bedenk ik: onder zo'n steen zou ik ook wel willen liggen. Rauwe matte steen, bedekt met mos, omringd door klimop. Cremeren is een trend, maar mij niet gezien. Ik wil langzaam weer opgeslokt worden door de aarde. De kleuren van de bladeren, de frisse neus als je buitenkomt en de laagjes kleding die je na een zomer T-shirts weer aan kunt. De regen, het grijze. De herfst geeft me echt het gevoel dat ik leef. Het eist karakter. Je moet buigen voor de wind, een trui over je hoofd trekken en accepteren dat je kapsel daarna niet meer zit. In de zomer kun je jezelf voor de gek houden met zon en afleiding, in de herfst leer je weer dat je op jezelf aangewezen bent. VOW blijven bouwen alsof je het meent. Door van mezelf te eisen dat ik elke dag moet posten. Ook als iedereen er gek van wordt. Schouders eronder. Tijd dat het goed gaat stormen. O, en Petra, doe die korte broek uit. Het staat belachelijk. LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst Wat er ook gebeurt. Stel je verzekering zelf samen. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |