Goedemorgen, Tranen rollen over m'n wangen. Ik zit helemaal vast. Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet dus probeer ik op mijn ademhaling te focussen. Ik doe m'n brandende ogen dicht. Ik tel m'n inademing 1 -2 -3 en ik moet alweer uitademen. Ik probeer het zo lang mogelijk te maken maar veel verder dan een paar seconden kom ik niet voordat ik schokkend en snikkend weer inadem. Ik wist dat het kon gebeuren maar dat het zo snel en met zo'n rotvaart ook mij zou overkomen had ik niet voor mogelijk gehouden. Iedereen die in dit traject zit wordt er op een of andere manier mee geconfronteerd. En ik denk dat ik ontzettend lang heb kunnen voorkomen dat het ook mij zou overkomen. Zolang zelfs dat ik dacht dat ik misschien wel gespaard zou blijven van deze hele rollercoaster. Ijdele hoop, besef ik me nu. Ik wil het uitschreeuwen en slapen tegelijk. Extreem extrovert en tegelijk ingetogen. Bang om op te vallen. Terwijl ik met rode, natte wangen sta te puffen denk ik ineens aan toen. Dat ene moment dat ik in Nieuw Zeeland tegen m'n huisgenoten had gezegd dat ik het weekend met ze mee naar de kust zou gaan. Maar niet wilde, niet durfde. Het enige wat ik wilde was wegkruipen. Dus verstopte ik me op mijn kamer. Ik deed het ene gordijn wat ik had dicht. Dat was niet moeilijk, want de kamer was zo klein dat ik het liggend kon bedienen. Ik kon eigenlijk alles vanuit m'n bed bereiken. Ik weet niet waarom ik niet mee durfde. Waarom ik niet gewoon open stond voor de ervaring. De onwetendheid van de situatie, het feit dat ik de mensen helemaal niet ken en geen idee heb hoe het eraan toe zou gaan maakte me angstig. Ik krulde op in mijn bed. Terwijl ik het bonken op mijn deur en raam negeerde. Stil hield. Niet laten merken dat je er bent. Je vind straks wel weer een smoes. Zegt dat je het vergeten was, misschien kon je doen alsof er iets op je werk was. Boeiend. Die angst overviel me nu weer. Steeds vaker. Met golfbewegingen slaat hij soms ineens z'n armen om m'n binneste en knijpt hard. In 2-3-4. Uit 6-7-8-9-10. Ik voel mijn hart zachter bonken in m'n borst. Ik voel de grip op de situatie weer terugkomen. Ik denk dat ik het weer ga redden. Ik moet het eigenlijk wel gewoon redden. Ach hoor mij nou. Op een of andere manier moet ik altijd binnen 500 woorden weer richting een oplossing of realisatie werken. Alsof dat fucking helpt. Het snot is nog niet droog, m'n wangen zijn vuurrood en ik doe alweer alsof het allemaal wel weer goedkomt. LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst Wat er ook gebeurt. Stel je verzekering zelf samen. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |

Nummer 227
Goedemorgen, Tranen rollen over m'n wangen. Ik zit helemaal vast. Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet dus probeer ik op mijn ademhaling te focussen. Ik doe m'n brandende ogen dicht. Ik tel m'n inademing 1 -2 -3 en ik moet alweer uitademen. Ik probeer het zo lang mogelijk te maken maar veel verder dan een paar seconden kom ik niet voordat ik schokkend en snikkend weer inadem. Ik wist dat het kon gebeuren maar dat het zo snel en met zo'n rotvaart ook mij zou overkomen had ik niet voor mogelijk gehouden. Iedereen die in dit traject zit wordt er op een of andere manier mee geconfronteerd. En ik denk dat ik ontzettend lang heb kunnen voorkomen dat het ook mij zou overkomen. Zolang zelfs dat ik dacht dat ik misschien wel gespaard zou blijven van deze hele rollercoaster. Ijdele hoop, besef ik me nu. Ik wil het uitschreeuwen en slapen tegelijk. Extreem extrovert en tegelijk ingetogen. Bang om op te vallen. Terwijl ik met rode, natte wangen sta te puffen denk ik ineens aan toen. Dat ene moment dat ik in Nieuw Zeeland tegen m'n huisgenoten had gezegd dat ik het weekend met ze mee naar de kust zou gaan. Maar niet wilde, niet durfde. Het enige wat ik wilde was wegkruipen. Dus verstopte ik me op mijn kamer. Ik deed het ene gordijn wat ik had dicht. Dat was niet moeilijk, want de kamer was zo klein dat ik het liggend kon bedienen. Ik kon eigenlijk alles vanuit m'n bed bereiken. Ik weet niet waarom ik niet mee durfde. Waarom ik niet gewoon open stond voor de ervaring. De onwetendheid van de situatie, het feit dat ik de mensen helemaal niet ken en geen idee heb hoe het eraan toe zou gaan maakte me angstig. Ik krulde op in mijn bed. Terwijl ik het bonken op mijn deur en raam negeerde. Stil hield. Niet laten merken dat je er bent. Je vind straks wel weer een smoes. Zegt dat je het vergeten was, misschien kon je doen alsof er iets op je werk was. Boeiend. Die angst overviel me nu weer. Steeds vaker. Met golfbewegingen slaat hij soms ineens z'n armen om m'n binneste en knijpt hard. In 2-3-4. Uit 6-7-8-9-10. Ik voel mijn hart zachter bonken in m'n borst. Ik voel de grip op de situatie weer terugkomen. Ik denk dat ik het weer ga redden. Ik moet het eigenlijk wel gewoon redden. Ach hoor mij nou. Op een of andere manier moet ik altijd binnen 500 woorden weer richting een oplossing of realisatie werken. Alsof dat fucking helpt. Het snot is nog niet droog, m'n wangen zijn vuurrood en ik doe alweer alsof het allemaal wel weer goedkomt. LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst Wat er ook gebeurt. Stel je verzekering zelf samen. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |