Nummer 226
Goedemorgen, Voor wie schrijf ik eigenlijk? Schrijf ik voor jullie of schrijf ik voor mezelf? Doe ik dit als oefening of is het een uitlaatklep? Ga ik elke week alle kanten op, of leren jullie me week na week wat beter kennen? Ik heb de antwoorden niet. Ik doe maar wat. Zoals ik het al die tijd gedaan heb. Jonne, 38, hij doet maar wat. Dat is hoe ik mezelf zie. Wil van alles. Droomt van alles. Maar eigenlijk doet hij maar wat. Richtingloos, op zoek naar richting, terwijl ik diep vanbinnen weet dat het nutteloos is. Er hoeft geen richting te zijn. Er hoeft alleen maar hier en nu te zijn. En je niet zo druk maken. Dat is het enige wat telt. Het is raar, want ik schrijf dus wel elke week. Maar ik schrijf eigenlijk niet elke week. Van de afgelopen 225 edities heb ik er misschien dertig echt geschreven. Echt schrijven. Niet opstellen. Niet invullen, niet bedenken. Maar schrijven vanuit die plek in jezelf waar je alleen maar kunt komen als je alles loslaat. Is hier een touw aan vast te knopen? Dat is de vraag die verboden is. Dat is de vraag die me verandert van schrijver naar editor. Schrijven komt van binnenuit. Uit het oerinstinct dat al weken als een dijk tussen mij en mijn emoties inzit. Ik voel de tranen soms opwellen, op momenten die ik zelf niet verwacht, maar echt doorbreken doet de dijk niet. Nog niet. Achter de dijk stormt het. Daar is het onstuimig, mooi woord, onstuimig. Aan deze kant van de dijk kun je doen alsof de zon schijnt. Het water stijgt en stijgt. Steeds een beetje verder. De doorbraak komt eraan. Die gaat Hans Brinker niet tegenhouden met een vinger. Nee, dit wordt een doorbraak die alles aan de 'veilige' kant van de dijk wegspoelt en ervoor zorgt dat je opnieuw kunt beginnen. En ik ben eraan toe. Zo'n allesverzengende doorbraak. Iets dat alles in één klap radicaal verandert. Dit is het nog niet. Dit kan het nog niet zijn. Of is dat mijn ego, dat probeert te beschermen tegen de realiteit van middelmatigheid? Ik weet het niet. Ik doe maar wat, weet je nog. Je kunt eeuwig blijven richten, maar als je de pijl niet loslaat, zal hij nooit vliegen. En ik sta al te lang op spanning. Ik ben al te lang aan het zoeken. Mijn hoofd houdt me gevangen. Soms breek ik eruit, maar altijd maar even. Heel even zie ik verlichting, om vervolgens weer in dezelfde stand terug te vallen. Dat moet toch anders kunnen. Terugkijken heeft geen zin. Te ver vooruitkijken is net zo nutteloos. Het gaat erom dat we moeten zijn. Hier. Nu. Dat we moeten genieten van wat we hebben. Niet wat je wil hebben, niet waar je van droomt, niet wat je ooit wilde. Maar hier zijn. Een onzeker mannetje in mij zoekt bevestiging. Bevestiging dat dit het goede moment is om de pijl los te laten. Dat nu het moment is. Maar dat mannetje is naast onzeker vooral doodsbang. Bang voor de gevolgen. Bang voor zichzelf. Bang om te missen en niet meer te kunnen bijsturen. Maar wat als het raak is? LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst Wat er ook gebeurt. Stel je verzekering zelf samen. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |