Nummer 224
Goedemorgen, Zaterdagmiddag in Theater aan de Parade in Den Bosch. Op het programma: Juf Braaksel de Musical. Ik had Kate aangemeld voor het Theaterlab, een workshop theatermaken voorafgaand aan de voorstelling. Betekende wel dat zij met haar groepje in de zaal zat en ikzelf moederziel alleen op rij 5. Pontificaal in het midden. Vijf minuten voor aanvang. De ultieme uitkijkpost voor een klein antropologisch onderzoekje. De voorstelling duurt vijf kwartier. Niet te lang, zou je zeggen. Aanvang: 15:00 uur. Niet te vroeg, zou je zeggen. Iedereen heeft zijn lunch achter de kiezen, schoenen aan, klein tochtje met de bakfiets. Stoelverhogers, jassen onder de stoel, tas op schoot. Het zit er klaar voor. Maar waarom, lieve ouders, gaat in vredesnaam die hele voorraadkast mee? Het is een kindervoorstelling, geen driedaagse survivaltocht door de jungle. Toch worden er met nog drie minuten op de klok complete picknicks uitgestald. Kinderen krijgen haastig chocolade-rijstwafels in hun mik geduwd. Geloof me, schat: de gepofte rijst compenseert die centimeter chocolade echt niet. Ik zie eierkoeken door de lucht vliegen. De teddy-rugzakjes met geborduurde namen gaan open voor soepstengels en een arsenaal aan pastelkleurige Doppers voorzien van stickers met de namen van het hele gezin. Kleine Samuel of Vlinder zouden toch eens 75 minuten lang geen vocht toegediend krijgen. Alsof een kinderkaak constant in beweging moet blijven, omdat ze anders per ongeluk een seconde stil moeten zitten en god verhoede, zichzelf even moeten vermaken. En dan, natuurlijk, na exact 38 minuten. Het kind leunt naar mama toe. Uit automatisme grijpt moeders hand al naar de rugzak... Zacht fluisterend: "Mama, ik moet plassen." Ja, gek hè, Sandra?! Dat je nu zuchtend en steunend door het donker over zestien paar knieën moet klimmen. Struikelend over de jas van de buurman, terwijl een Dopper drie rijen verder dendert, met telefoonzaklamp aan. Samuel en Vlinder moeten precies nu naar het toilet omdat jij het nodig vond om elke 5 minuten lauw kraanwater en twee soepstengels naar binnen te schuiven. Je kijkt recht in de gezichten van de ouders die je passeert en knikt verontschuldigend met zo'n blik van: tja, het zijn kinderen he. Maar nee Sandra, dit is niet de schuld van de kinderen. Vijfenzeventig minuten. Geen eten, geen drinken, gewoon kijken naar het podium en je kaken op elkaar houden. Moet kunnen, toch!? LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Vanaf 4 euro per maand, verzeker je de toekomst Wat er ook gebeurt. Stel je verzekering zelf samen. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |