Terwijl Parijs zweet, smelt en kreunt, en het in Amsterdam hagelt, is het hier aan de kust van Normandië goed te doen. De zon laat zich tijdens het ontbijt gelden, tot een zeedamp zich als een koele deken over de bossen en graanvelden vleit, om een paar uur later te verdampen en opnieuw zicht te geven op een schoongewassen hemel. En dat een paar keer per dag, een eeuwigheid lang, zoals het getij de kiezels van het strand rondt. Na de kinderen van Schiphol te hebben gehaald, zijn we naar het vakantievillaatje gereden. Zeshonderd meter van een kiezelstrand in een inham van adembenemende krijtrotsen. Ooit het buitenverblijf van de schrijver Maurice le Blanc, creator van meesterdief en gentleman Arséne Lupin. Komt het door de geest van de schrijver dat mijn fantasie met mij op de loop gaat? (Hoewel, mijn dochters zagen afdrukken van handen en een gezicht in de toiletmat!) Terwijl we ontbijten en lezen, jogt een van mijn dochters door de omgeving. Waar blijft ze? Een uur, anderhalf. Ze neemt haar telefoon niet op. Twee uur, drie uur. Mist waait door de boomtoppen, de temperatuur daalt. Is ze uitgegleden en van een klif gestort? Opgepikt door geesteszieke bronstige boerenzonen of 'gewoon' aangereden door een dorsmachine in een haarspeldbocht? Horen we nooit meer wat of worden we straks in het Frans gebeld: 'Is het niet zo dat het zo is dat u, monsieur Bakkum, le papa de ...' De idylle van het Jugend-villaatje met de verwilderde tuin vol vogelzang verbleekt met de minuut. Het huis verwordt tot een klamme grot met een schimmelige keuken, en de vogels zingen niet langer uit vreugde om hun bestaan maar vanwege angstige, agressieve driften. De rotswanden zijn onverschillige getuigen van het vergankelijke gehannes. Dan stapt die tuthola in bikini met haar haar in een tulband en een bord vol fruit de tuin in. We zijn 'weer' voltallig. Terwijl ik op weg was naar het politiebureau in Etretat had zij gedoucht en wat op haar kamer gelegen. Ik ben wel wat gewend. Hoe vaak zijn mijn kinderen niet al eens dood gevonden, nooit meer gevonden, verbrand, verkracht, vermoord en verdronken? Juli 2026 |
Terwijl Parijs zweet, smelt en kreunt, en het in Amsterdam hagelt, is het hier aan de kust van Normandië goed te doen. De zon laat zich tijdens het ontbijt gelden, tot een zeedamp zich als een koele deken over de bossen en graanvelden vleit, om een paar uur later te verdampen en opnieuw zicht te geven op een schoongewassen hemel. En dat een paar keer per dag, een eeuwigheid lang, zoals het getij de kiezels van het strand rondt. Na de kinderen van Schiphol te hebben gehaald, zijn we naar het vakantievillaatje gereden. Zeshonderd meter van een kiezelstrand in een inham van adembenemende krijtrotsen. Ooit het buitenverblijf van de schrijver Maurice le Blanc, creator van meesterdief en gentleman Arséne Lupin. Komt het door de geest van de schrijver dat mijn fantasie met mij op de loop gaat? (Hoewel, mijn dochters zagen afdrukken van handen en een gezicht in de toiletmat!) Terwijl we ontbijten en lezen, jogt een van mijn dochters door de omgeving. Waar blijft ze? Een uur, anderhalf. Ze neemt haar telefoon niet op. Twee uur, drie uur. Mist waait door de boomtoppen, de temperatuur daalt. Is ze uitgegleden en van een klif gestort? Opgepikt door geesteszieke bronstige boerenzonen of 'gewoon' aangereden door een dorsmachine in een haarspeldbocht? Horen we nooit meer wat of worden we straks in het Frans gebeld: 'Is het niet zo dat het zo is dat u, monsieur Bakkum, le papa de ...' De idylle van het Jugend-villaatje met de verwilderde tuin vol vogelzang verbleekt met de minuut. Het huis verwordt tot een klamme grot met een schimmelige keuken, en de vogels zingen niet langer uit vreugde om hun bestaan maar vanwege angstige, agressieve driften. De rotswanden zijn onverschillige getuigen van het vergankelijke gehannes. Dan stapt die tuthola in bikini met haar haar in een tulband en een bord vol fruit de tuin in. We zijn 'weer' voltallig. Terwijl ik op weg was naar het politiebureau in Etretat had zij gedoucht en wat op haar kamer gelegen. Ik ben wel wat gewend. Hoe vaak zijn mijn kinderen niet al eens dood gevonden, nooit meer gevonden, verbrand, verkracht, vermoord en verdronken? Juli 2026 |