Goddank schuift er een eigenaardig Duits gezin aan, voor een hapje en een drankje. Materiaal! Het is komkommertijd en ook over het thuisfront valt maar weinig te melden*. Misschien niet zo aardig voor die Duitsers die hier aan zee hun duur verdiende centen komen uitgeven en niet zitten te wachten op een rapportage van hun privéleven door een ongeïnspireerde en om aandacht verlegen zondagsschrijver. Maar niet alleen het allerschoonste verdient het gespaard te blijven van de vergetelheid. In tegenstelling tot die lul achter zijn laptop aan het belendende tafeltje maken de Duitsers maar summier gebruik van de gave des woords. Schuchter gemompel bij het uitzoeken van een tafeltje en het plaatsnemen. Schuw verlegen geplaatste bestellingen. Belegen ouwelui met twee geslachtsrijpe, wereldvreemde troonopvolgers. Anemisch en leptosoom, waarvan de oorsprong gezocht moet worden in de moeizaam verlopen versmelting van langzaam zaad en a-sociale eicellen, daar de verwekkers zelf, weliswaar op flink wat welvaartskilootjes na, van gemiddelde proporties zijn en tenminste nog enig teken van leven geven. De jongen en het meisje lijken met open ogen te zijn ingedut. Ergens op een zijtak van de stamboom van vaders kant moeten er eieren van een roofvogel zijn uitgebroed. Vader en kroost hebben identieke snavels. Een nest haviken gelaten wachtend op prooi. Elkanders blik ontwijkend, kijkt men wantrouwend om zich heen, alsof de wereld niet mag weten dat ze genetisch gelinkt zijn. Het kroost is ontwaakt en neemt weer deel aan het programmaonderdeel 'gezellig buitenshuis eten ter stimulering van de gezinsband'. Zwijgend worden de pizza's in ontvangst genomen, zwijgend worden ze verorberd. Niet hongerig, noch met smaak. Plichtmatig. Gevangenisvoer. Op zomerdetentie in Bergen aan Zee. En dan zijn de oosterburen zomaar weer verdampt, opgelost, geruisloos vertrokken zoals ze gekomen waren, maar niet onopgemerkt. Ik kan het ook allemaal niet opschrijven, maar dan gaat het verloren voor toekomstige generaties. U moet eens stoppen met denken dat ik zomaar wat doe! Aug 2026
* Er is genoeg te melden, maar mijn fiancée leest mijn Meels ook. |
Goddank schuift er een eigenaardig Duits gezin aan, voor een hapje en een drankje. Materiaal! Het is komkommertijd en ook over het thuisfront valt maar weinig te melden*. Misschien niet zo aardig voor die Duitsers die hier aan zee hun duur verdiende centen komen uitgeven en niet zitten te wachten op een rapportage van hun privéleven door een ongeïnspireerde en om aandacht verlegen zondagsschrijver. Maar niet alleen het allerschoonste verdient het gespaard te blijven van de vergetelheid. In tegenstelling tot die lul achter zijn laptop aan het belendende tafeltje maken de Duitsers maar summier gebruik van de gave des woords. Schuchter gemompel bij het uitzoeken van een tafeltje en het plaatsnemen. Schuw verlegen geplaatste bestellingen. Belegen ouwelui met twee geslachtsrijpe, wereldvreemde troonopvolgers. Anemisch en leptosoom, waarvan de oorsprong gezocht moet worden in de moeizaam verlopen versmelting van langzaam zaad en a-sociale eicellen, daar de verwekkers zelf, weliswaar op flink wat welvaartskilootjes na, van gemiddelde proporties zijn en tenminste nog enig teken van leven geven. De jongen en het meisje lijken met open ogen te zijn ingedut. Ergens op een zijtak van de stamboom van vaders kant moeten er eieren van een roofvogel zijn uitgebroed. Vader en kroost hebben identieke snavels. Een nest haviken gelaten wachtend op prooi. Elkanders blik ontwijkend, kijkt men wantrouwend om zich heen, alsof de wereld niet mag weten dat ze genetisch gelinkt zijn. Het kroost is ontwaakt en neemt weer deel aan het programmaonderdeel 'gezellig buitenshuis eten ter stimulering van de gezinsband'. Zwijgend worden de pizza's in ontvangst genomen, zwijgend worden ze verorberd. Niet hongerig, noch met smaak. Plichtmatig. Gevangenisvoer. Op zomerdetentie in Bergen aan Zee. En dan zijn de oosterburen zomaar weer verdampt, opgelost, geruisloos vertrokken zoals ze gekomen waren, maar niet onopgemerkt. Ik kan het ook allemaal niet opschrijven, maar dan gaat het verloren voor toekomstige generaties. U moet eens stoppen met denken dat ik zomaar wat doe! Aug 2026
* Er is genoeg te melden, maar mijn fiancée leest mijn Meels ook. |