Mijn zoektocht om groots te leven in een relatief kleine wereld,
dit zijn mijn verhalen uit het midden van het bestaan.

Koffie

Onlangs ging ik na een vol weekend lichtelijk uitgeput met mijn baby van tien maanden een kopje koffie drinken in de stad. Ontspannen, dacht ik. Dus ik vertrok vol goede moed.

De bakfiets klaarzetten, kind erin, ik trek een wollen vest en spijkerjas aan – want lente in Nederland, en je weet het nooit – er gaan twee tassen in de bak. Eén tas met de "essentials": geld, sleutels, die zaken. Niet kwijtraken zeg maar. En een tweede tas met lunch voor baby, een draagzak en voor eventuele boodschappen.

Ik kom aan in de stad. Bakfiets aan de paal, kind nogal onrustig en probeert zich los te wurmen uit het stoeltje. Kansloos, want vastgesnoerd, maar dat ziet ze als een extra uitdaging — was dit het eerste teken?

Bakfiets op twaalf sloten, want ons meest waardevolle bezit. Ik had nog steeds een vest en jas aan, en handig: op het laatste moment had ik er ook nog een sjaal aan toegevoegd. Alles voor het geval dat. Het liefst laat ik al deze kleren achter in de bakfiets want inmiddels zwetende, maar ja, iets met favoriete kleding.

Hierover heen draag ik de draagzak, daarin een kind. En omdat extra accessoires gewoon leuk zijn als je het warm hebt, nog twee tassen schuin over de schouder gedrapeerd. Dus ik loop ook schuin.

Oké, maar ik weet dat je soms even vol moet houden voordat het leuk wordt.

Vervolgens loop ik de supermarkt in om iemand te vragen de draagzak dicht te klikken, want dat is makkelijker met hulp. Gelukkig hulp genoeg. Maar hier vond zonder mijn weten een essentiële, onhandige wissel plaats.

Zo'n twintig stappen en we zijn bij de koffietent. Koffie bestellen lukt, kind op de arm (10kg), portemonnee is redelijk georganiseerd en binnen bereik.

Koffie en kind mee naar buiten, ah, alle stoeltjes zitten vol duivenpoep, maar we gaan toch zitten. En dan de eerste zucht, want... we zitten! Nu nog ontspannen.

Baby grijpt meteen naar koffie, ik ben er net op tijd. En dan wil ik – meer als bezigheidstherapie – haar lunch pakken. Maar nu komt de licht onhandige wissel: degene die mij hielp de draagzak achterop vast te klikken, heeft de orde veranderd, oftewel tas twee zit nu als een dikke bobbel vast midden op mijn rug en kan ik niet even naar me toe draaien. Niet gaan zuchten, gewoon rustig blijven, we zijn op een gezellig uitje.

Ik klik de draagzak los om de wissel recht te trekken, kind nu los op de schoot - houd overzicht (!) - ik heb de lunchbox te pakken. De grijphandjes gaan meteen in het brood met boter, er wordt op de tafel gesmeerd. Niks bij me aan doekjes, mag volgende keer mee in het "essentials" tasje. Schrijft iemand mee?

Hoppa, deksel van lunchbox op de grond, speen op de grond (op het tapijt van duivenpoep) – ik ben aan het genieten. En enorm aan het ontspannen, vergeet dat niet.

Ik besluit dat de koffie en lunch erop zitten. Baby hijs ik in de draagzak, wederom iemand de eer gegeven om de boel dicht te snoeren op mijn rug. Waarbij ik ook nog iets zeg als: "Hoe doen mensen met een baby dit?!" – maar ik bén "mensen met een baby”, jezus. Mijn helper kijkt licht verward, maar lacht vriendelijk. Dit keer let ik op dat de tassen niet ondergesnoerd raken. Ik leer heus snel.

Ok, het is zover, het mag, ik besluit dat de date erop zit. Ergens voel ik een opluchting. Terug naar de bakfiets, alles in de bak gegooid, kind goed vastgesnoerd, de twaalf sloten eraf en terug naar huis.

Wat ik geleerd heb van zo’n enorm gezellig uitje?

Koffie drinken doe je alleen.

Joe, Philippine

Altijd leuk om je gedachten te horen – en voel je vrij de nieuwsbrief te delen.

Over De Wortel en De Wolk

De Wortel staat voor het gegronde; dichtbij, stevig, simpel en vaak ondergewaardeerd.
De Wolk staat voor het dromen; het avontuur, het grootse en soms het
ondenkbare — maar hopelijk niet het onmogelijke.