Omhoog
Bijna dagelijks loop ik over het Hembrugterrein in Zaandam met mijn dochter in de wagen. Tussen voedingen, speeltjes aanreiken, ba-ba oefenen, kletsen en slaapjes door zoek ik manieren om mijn wereld weer iets groter te laten voelen. Mijn favoriet: wandelen. Zeker in dit seizoen — de herfst — waarin alles zo snel verandert. De paddenstoelen die vorige week nog fier omhoog stonden, liggen er inmiddels verlept bij. De bomen worden kaler, maar in ruil daarvoor ligt de grond bezaaid met oranje en goudgele bladeren. De klimop met haar dieprode blad, die zich slechts om een paar bomen slingert, is een van mijn favorieten. Ik zit er met mijn neus bovenop, neem elk detail in me op en ontdek later – al scrollend door mijn foto’s – dat ik haar elk jaar opnieuw fotografeer. En mensen lopen daar gewoon lángs, hè? Snap ik niks van.
Vandaag is het zestien graden. De winter is nog ver weg, maar het is duidelijk dat we in een overgang zitten. Het helpt dat ik zo dicht bij de natuur woon, waardoor ik de transitie voor mijn neus zie plaatsvinden. Van het vurige, uitbundige yang van de zomer naar de stille, naar binnen gekeerde yin van de winter.* De herfst voelt voor mij vaak rommelig. Helderheid in mijn hoofd is ver te zoeken, mijn energie neemt af, ik voel me sloom. De lange winter die eraan komt, vind ik elk jaar weer een beetje spannend. Ik ploeter erdoorheen. En toch — toch is de herfst mijn favoriete seizoen. Alles is zó mooi, en er is zoveel te zien. De herfst verveelt nooit. Gelukkig heb ik iemand die dat helemaal begrijpt: onze dochter. Ik noem haar ook wel groot-oog, want haar grote kijkers zijn altijd op zoek naar nieuwe ontdekkingen – zo ook in de wagen. En wanneer er bomen in haar vizier komen, gaan haar ogen nog net ietsjes verder open, geïntrigeerd en verwonderd over wat ze daarboven ziet. En dus kijk ik tegenwoordig met haar mee, omhoog. Naar het ritselen van de bladeren, het licht dat ertussen danst, de natuur die in transitie is. Dankzij haar pak ik toch maar mooi weer een nieuw perspectief mee.**
Joe! Philippine
* Luister vooral eens naar de podcasts van Jaap Voigt, gebaseerd op zijn boek Leven en werken in het ritme van de seizoenen. ** Over omhoog kijken gesproken: ik las een recensie in NRC over Stad van water en licht, waarin Kester Freriks en Reinder Storm het verhaal van Amsterdam vertellen aan de hand van kaarten. Freriks schrijft dat Amsterdam op z’n mooist is als je omhoog kijkt – al raadt hij verstandig genoeg aan dat niet op de fiets, maar vanuit de tram te doen.
Altijd leuk om je gedachten te horen – en voel je vrij de nieuwsbrief te delen.
|