Mijn zoektocht om groots te leven in een relatief kleine wereld,
dit zijn mijn verhalen uit het midden van het bestaan.

Harm

In de zomer van 2023 liep ik ons tuinpad af richting de straat. Je komt uit op een merkwaardige keerlus. Niet bepaald moeders mooiste: vrachtwagens rijden hem regelmatig aan gort. Maar langs de randen groeit van alles wat ik wél mooi vind. Schermbloemen, rode klaver, boterbloemen en… klaprozen.

Daar zag ik hem. Een man van rond de tachtig, in een rode scootmobiel, met een hond naast zich. Hij stond minutenlang naar een klaproos te kijken.

Denk ik.

Misschien was ik wel degene die naar de klaproos stond te kijken en kwam híj naar míj toe.

Allebei even waarschijnlijk.

Hij stelt zich voor als Harm.

Hij is verdrietig omdat hij onlangs zijn vrouw Thea heeft verloren.

Dus nu gaat hij ter afleiding maar vaak de deur uit met Lady, de hond van zijn dochter.

Vanaf dan waait Harm regelmatig aan en zit vol verhalen. Over Groningen, waar hij als jonge jongen wegrende van een gewelddadige boer. Over zijn lange carrière bij de brandweer. Over de brand in Hotel Polen in 1977. Over een zelfgebouwde boot. Over een bronzen leeuw die hij in was boetseerde en in brons liet gieten. En over zijn vrouw Thea, die hij zo mist, en hun drie dochters.

We delen interesses: planten, bloemen, insecten, oog voor detail en de liefde voor maken en bouwen.

Harm plant zijn bezoekjes zo in dat hij Maarten al zijn zelfgemaakte tools kan laten zien. Met mij maakt hij het liefst een ronde door de tuin en geeft graag advies over de verzorging van planten. Tikkeltje mansplaining, maar niets wat ik niet ken.

Ook als we er niet zijn, rijdt Harm rustig onze tuin in voor een inspectieronde.

Na een jaar of twee neemt zijn mobiliteit af en verhuist hij naar een verzorgingstehuis.

Harm is druk, zegt hij als we hem bezoeken. De brandweer komt elke ochtend koffie bij hem drinken. Hij geeft lezingen op de kazerne. De burgemeester kwam laatst nog langs. En het verzorgingstehuis adviseert hij over brandveiligheid.

Of het allemaal waar is weten we niet.

Het maakt niet zoveel uit.

Naast een prachtig opgemaakt bordje met plakjes meloen had hij twee pakken koekjes gehaald. "Niet gezond," zei hij. "Maar wel lekker."

Ik ben zeven maanden zwanger, dus die koekjes voelen als een uitstekende beslissing.

Speciaal voor lieve 'Philien', zegt hij. Mijn naam blijft een opgave voor Harm, maar hij probeert telkens iets nieuws.

Na de komst van onze dochter zagen we elkaar wat minder. Het verzorgingstehuis lag verder weg en Harm kwam minder gemakkelijk onze kant op. Maar we belden regelmatig kort om in te checken.

Gelukkig verschijnt hij in het voorjaar van dit jaar weer. Hij vindt het geweldig onze dochter te ontmoeten en bekijkt alle bloemen in de tuin uitgebreid. We maken grappen. Harm praat me bij over zijn kwalen en prijst ons, zoals wel vaker, om onze mooie plek, het geluk van een dochter en dat Maarten en ik elkaar hebben gevonden. We drinken een kop thee en ik rijd nog even vrolijk door onze tuin op zijn nieuwe vouwscooter. Na deze gezellige “hang” en een knuffel scheurt Harm als vanouds ons tuinpad af.

Een paar weken geleden, op de vrijdag waarop het 37 graden was, bel ik hem op. Ik wil weten hoe hij het volhoudt met de hitte en of de airco een beetje op orde is in het verzorgingstehuis. Ik hoor een gek geluid en schrik. De toon van een mobiel die niet meer actief is.

Ik bel meteen het verzorgingstehuis om te checken of alles oké is, maar daar hoor ik dat Harm tweeënhalve week eerder is overleden.

Gelukkig wil de receptionist me doorverbinden met zijn dochter. Ik krijg haar snel aan de lijn.

Hij was vredig gegaan, vertelde ze. Het was zijn eigen keuze geweest. Hij leed veel en zijn drie dochters waren bij hem tot zijn laatste adem.

Ze hadden onze gegevens niet en ik zei dat het niets uitmaakte.

Harm hangt aan onze fotopaal vol polaroids, in zijn comfortabele joggingpakkie. Hij hield niet van foto's, maar ik had hem toch aan het lachen gekregen.

Hij was een lieverd.

Eindelijk vond ik afgelopen week zijn achternaam, via een dichtbundel van zijn dochter die hij me ooit had gegeven. Ik deed wat Google-pogingen om Harms overlijdensadvertentie te vinden, maar kon die gek genoeg nergens vinden.

Wel stuitte ik op een artikel uit 2024 van twee van zijn dochters, allebei kunstenaars, die vertellen over een kant van hun jeugd waar ik nooit iets over heb gehoord. Een pijnlijke kant. Ze gaan er een boek over schrijven.

Ik besluit mijn verhaal over Harm toch te schrijven zoals ik gepland had.

Want verhalen uit hetzelfde huis kunnen naast elkaar bestaan. Sommige raken elkaar. En andere helemaal niet.

Ik hoop dat iedereen nu rust heeft.

Liefs, Philippine

Altijd leuk om je gedachten te horen – en voel je vrij de nieuwsbrief te delen.

Over De Wortel en De Wolk

De Wortel staat voor het gegronde; dichtbij, stevig, simpel en vaak ondergewaardeerd.
De Wolk staat voor het dromen; het avontuur, het grootse en soms het
ondenkbare — maar hopelijk niet het onmogelijke.