Onafgerond
Na een rondje stad vol taakjes die vooral bedoeld lijken om de dag vorm te geven – niet om er iets aan toe te voegen – fiets ik in de dikke miezer naar huis. Het is die fase waarin de lucht zwaar wordt, je voelt dat het binnenkort heel hard gaat regenen en je bent nog nét iets te ver van huis. Mijn bril is inmiddels totaal nutteloos geworden; ik kan hem bijna beter in mijn zak stoppen, maar dan komen er weer krassen op (want: sleutels), en ik hoor meteen die stem die zegt dat ik zo slecht met mijn spullen omga. Niet onwaar. Bril ophouden dus. Ik ben bijna thuis. In de schuur zet ik mijn fiets weg. Buiten werp ik een snelle blik om me heen, en opeens zie ik ze, uit het niets, overal: onafgeronde klussen. Ze doen niet eens hun best om subtiel te zijn.
De opengeklapte ladder achter de schuur, die sinds september laat zien wat paraatheid zonder perspectief betekent. Een blauw zeil midden op het gras, zeiknat en vol bladeren, te nat om aan te raken zonder spijt. Bergen snoeiafval; de kliko is al weken vol, en de takkenwal achter in de tuin heeft inmiddels de ambitie van een politieke barrière. Aardbeienplantjes die ooit bedoeld waren om uit te delen, staan nu in een bak regenwater waarin ze ongetwijfeld reflecteren op hun kans op verdrinking. Twee artisjokken die al vier (!) jaar in een pot staan en elk seizoen opnieuw bewijzen dat ze een sterke overlevingsdrang hebben, maar voor wie ik al vier jaar (!) geen bestemming weet. Dahlia’s die niet meer echt iets zijn, behalve nat. De knollen zouden eruit moeten, maar ach, dat is theorie.
Mijn hoofd wil meteen in de actie: aanpakken, afronden, opruimen! En hoe heerlijk afgeronde taken ook voelen, al snel valt het kwartje: het is bijna het einde van het jaar. Dit hoort erbij. Onvoltooide dingen die ineens luid aanwezig worden. Klaar om liefdevol genegeerd te worden. Het is begin december, de maand waarin drukte, warmte en vermoeidheid elkaar als vanzelf vinden. De seizoenenpodcast van Jaap Voigt blijft ook deze decembermaand een dikke aanrader: Beweeg naar rust. Van rust kom je bij stilte, en na stilte komt leegte. Weet je die plek te bereiken, dan heb je geluk. Want dan ben je optimaal ontvankelijk voor de nieuwe dingen die jouw kant op gaan komen in het nieuwe jaar. Joe! Philippine Altijd leuk om je gedachten te horen – en voel je vrij de nieuwsbrief te delen.
|