Nummer 204
Goedemorgen, Het is zaterdagavond, mijn verjaardag. Aan de keukentafel zit mijn familie en m’n schoonfamilie. De tafel staat vol met kaasjes, knabbels, krokantjes en kipkluifjes. Ik ben getuige van een gesprek dat ik al eerder heb gehoord en het gaat over de opvoeding. Over welke fouten wel of niet gemaakt zijn vroeger. En waar die allemaal toe geleid hebben in het latere leven. Zuurstofgebrek, afwezige ouders, laten vallen van de commode, alle fouten die gemaakt zijn worden een voor een weer besproken. Ze klinken als verwijten. Want blijkbaar heeft dit ervoor gezorgd dat ze zo zijn zoals ze nu zijn. Kortom, ik ben zoals ik nu ben, doordat jij, de ouder, het verkeerd deed. Ja maar dat is lekker makkelijk. Er zijn ondertussen hele stromingen op gang gekomen in de psychologie en pseudo-psychologie die alles terugleiden naar de ouders. Er is een hele generatie bezig om hun ouders de schuld te geven van de dingen waarvoor ze zelf de confrontatie niet aan gaan. Want blijkbaar hebben de eerste jaren in je opvoeding een ongenaakbaar effect op de manier waarop jij je later als mens ontwikkelt. Ik vind het volkomen logisch dat hoe jij vroeger opgevoed bent, bepaalt hoe jij je nu gedraagt. Of welke patronen er bij je ingesleten zijn. Waarom je denkt op de manier zoals je denkt. Waarom je de rest van je leven op zoek bent naar Tante Anita die nooit heeft bestaan. Schematherapie, familieopstellingen, energetische sessies en ‘inner work’, gaan dat niet oplossen. Kijk eens goed naar jezelf. Echt goed naar jezelf. Is het echt zo fijn om elke fuck up die jij begaat direct af te schuiven op je vormende jaren? Voelt het echt lekker om je ouders de schuld te geven van alles wat voor jou niet van een leien dakje gaat? Toen je ouders jou kregen, werden ze voor de allereerste keer ouder. Dat is al generaties lang zo. Ze doen het voor de eerste, en voor de enige keer. Het is moeilijk. Er is geen handboek, geen gouden workshop van een of andere lapzwans uit Dubai, of een stappenplan dat ze hadden kunnen volgen. Ze waren, en als je geluk hebt zijn, nog steeds voor het eerst in hun leven ouders. Ze konden ook niet weten dat je afleiden met Tante Anita zo'n impact zou hebben op latere leeftijd. Niemand doet alles vlekkeloos. Jij toch ook niet? Je reageert soms op gevoel. Je overdenkt dingen die uiteindelijk onschuldig blijken. Maar je doet je best, je harige, zwetende, stinkende best. En je maakt fouten. En je hebt als kind nu eenmaal bepaalde dingen overgedragen gekregen van je ouders. So fucking what. Het is aan jou om het te vergeven, te accepteren, ermee te dealen. Het is aan jou om knetterhard te werken zodat je wordt wie je wil zijn, zonder dat je hiervoor telkens een of allebei je ouders de schuld hoeft te geven als het niet lukt. Dat is hard werken. Het blijft hard werken. I know. Het is confronterend, zo hoort het ook. Deze generatie die het vertikt om echte keuzes te maken omdat de fucking commode te hoog was, is er een die niets voor elkaar krijgt. Neem je verrekte verantwoordelijkheid en doe er wat aan. LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Je stelt zelf persoonlijke beloftes samen en betaalt maandelijks een paar euro premie. Beloofd is beloofd. ✌🏼
|