Nummer 205
Goedemorgen, Zolang ik geen vogels hoor fluiten, ga ik niet naar buiten. We gaan nog eeeeven door. Zo, ik heb ‘m het hele weekend in m’n hoofd gehad. Nu heb jij ‘m ook. Weet je waar ik zin in heb? Dat het rosé seizoen gewoon echt helemaal van start gaat. Het is lekker Nederlands om over het weer te beginnen, ik snap het. Maar ik heb van de week verdomme gewoon een fles rode wijn open getrokken en onder een dekentje op de bank m’n WK poule in zitten vullen. Wel door AI laten voorspellen natuurlijk, veel te veel poules om helemaal zelf te bedenken. Eigenlijk is het pas interessant om in juli te gaan kijken. Over AI heb ik van de week trouwens nog wat interessants geluisterd. Iets waardoor ik ineens wat beter begreep waar dat lege gevoel soms vandaan komt. Je hersenen bestaan uit twee delen. Links zit het rationele, analytische deel. Het blauwe zullen we maar zeggen. Rechts zit betekenis, emotie, creativiteit. Het verwerken van grote hoeveelheden informatie doen we met links. Het beleven van echte pure connectie en emotie doen we met rechts. Zodra jij met je gezicht je iPhone ontgrendelt, ben je constant informatie tot je aan het nemen. Links dus. Maar alles wat je ziet, zijn mensen, emoties, verhalen, en beelden. Die zou je, om ze echt goed te voelen, met rechts moeten verwerken. Dat doen we niet meer, want we hebben het zo druk met z’n allen. Daardoor voelen we al die emoties niet, maar analyseren ze. Dat is precies waarom het soms zo leeg voelt. De oplossing? Echt beleven. Echt ergens zijn. Ergens helemaal in opgaan met die rechterhelft. Het is het ultieme streven, maar we scrollen onszelf liever hersendood. Echte pure connectie laat zich niet vangen in een algoritme. Het leeft juist in de wrijving, in het ongemak, in de ongefilterde teringzooi van het moment. Dus stop met het boekhouden van je emoties. We zijn hier verdomme om te voelen. LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Je stelt zelf persoonlijke beloftes samen en betaalt maandelijks een paar euro premie. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |