Nummer 203
Goedemorgen, De laatste weken zat ik er niet zo lekker in. Na een kick-off van VOW ging het goed. Aandacht was er en de eerste mensen schreven zich in. Dat was een lekker gevoel. Kijk mij eens ondernemer zijn. Maar een maand later is het aantal inschrijvingen dagelijks minder en bekruipt me dat bekende down gevoel. En ja, ik heb de boeken gelezen, de verhalen gevolgd. Ik ken elk ondernemersverhaal uit m’n hoofd. Spoiler Alert: geen enkele succesvolle ondernemer dacht bij de eerste tegenslagen: nou dat was het dan, lekker bij de pakken neer zitten. Wat een kutzooi. Ik wel, nouja, even dan. Een van mijn mindere eigenschappen. Een tegenslag als dit moet ik altijd even te boven komen. Ik hoor je, en je hebt gelijk. Wat had ik dan gedacht, dat het een fucking walk in the park zou zijn? Natuurlijk niet, maar ik hoopte er stiekem wel op. Waardoor de realiteit op z’n zachtst gezegd, tegenvalt. En ik me dat zeer persoonlijk aantrek. Mijn patronen zijn diep genoeg ingesleten dat mijn hoofd meteen tekeer gaat: zie je wel, het is niks. Zie je wel, je kan het niet. Zie je wel, het is een kut product. Mensen zitten er helemaal niet op te wachten. Je bent mislukt. Niemand baalt harder van dit patroon dan ikzelf. Want het gedrag dat ik daardoor ga vertonen is dat van een wanhopig slachtoffer. Ik ben dan ineens op zoek naar de perfecte post, de beste slogan, een nog betere uitleg. Die zoektocht is niet erg, maar in combinatie met perfectionisme maakt het een gevaarlijke cocktail. Want de volgende stap moet goed zijn, dat moet de move zijn die ervoor zorgt dat alles wordt opgelost. Dat is het niet. En dan val ik. Energie verdwijnt en mijn mood daalt harder dan de temperatuur na een onweersbui. Want geen enkele stap is natuurlijk de magische wonder sleutel die alles ineens oplost. En dat stemmetje praat maar door: als het niet lukt, ziet iedereen dat je gefaald hebt. Dat is mijn grootste angst. Dat ik alles geef, me volledig blootgeef. En het niet genoeg blijkt te zijn. Wat ik me pas recent realiseerde is hoeveel ik door dit soort gedachten van mezelf af ben gaan staan. Teveel op safe, nooit alles geven. Ik dacht terug aan een lijstje met alle dingen die ik wilde doen in het leven, ooit geschreven op een Gestelse zolderkamer, jaren geleden. En de persoon die ik nu in de spiegel zie, heeft nog maar weinig van het lijstje gehaald. Ik maakte wel stappen, maar gooide net op tijd mijn eigen ruiten in. Gaf niet alles. Daarmee behoedde ik mezelf voor het echte falen. Dan maar niet volbrengen. Maar om het wel te doen, moet ik falen. Heel vaak falen. Dus sta ik elke dag weer heel vroeg op met intentie. Direct aan de slag. Dingen doen. Bewegen. Niet de perfecte post maken, maar 1000 posts maken. Dan rolt het vanzelf een keer mijn kant op. Vertrouwen houden in het proces, in het product. Want dat is goed. Alles in mij weet dat dit gaat werken. Dat dit product er moet zijn. Dat we mensen hiermee helpen wanneer het ergste gebeurt. Diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat het gaat lukken. Soms moet je gewoon tegen je eigen hoofd zeggen dat het zijn bek moet houden en lekker op je bek gaan. LYLT
VOW is dé verzekering voor je beloftes. Je stelt zelf persoonlijke beloftes samen en betaalt maandelijks een paar euro premie. Beloofd is beloofd. ✌🏼 |