Nummer 189
Goedemorgen, Ik ben tijdens carnaval gevlucht. Na 4 dagen werken zat ik dinsdagochtend om half 10 in de trein. Weg uit Oeteldonk. Plaats van bestemming? Vlissingen. Om vanuit daar met de boot naar Breskens te varen, tikkie misselijk geworden op zee. Klaar voor 4 dagen uitrusten in Nieuwvliet-Bad, met nagenoeg directe toegang tot zee. Niet dat het weer fantastisch was, maar dat maakt niet uit. Uitwaaien en zeelucht. Lekker als de zon schijnt, maar minstens zo fijn als het grijs, grauw en stormachtig is. In een huisje op zo’n Landal park, met z’n viertjes. Als je het mij vraagt, het meest machtige gevoel wat je kunt hebben. Niemand maakt me iets. Wij met elkaar, en verder kan alles me gestolen worden. In de zomervakantie vind ik dat ook heerlijk. Ik trek me van niemand wat aan, niks interesseert me, gewoon lekker met elkaar in die bubbel. Maar zodra je een stap uit het huisje zet, om met je dochter te gaan zwemmen in het ‘tropisch’ zwemparadijs bijvoorbeeld. Dan zie je ze al. De Ontzettenden. De ontzettenden zijn een bepaald soort mensen die je altijd en overal herkent. In de Efteling, op vakantie, op het schoolplein. Het lijkt alsof ze het leven opgegeven hebben. Het lijkt alsof ze stil zijn blijven staan in de mode van 5 jaar geleden. Tooiend met bolderkarren, steps en minstens 3 kinderen. De bolderkarren zijn volledig afgeladen met proviand. Pakjes drinken, vooraf gesmeerde broodjes, snacks, vers gesneden groente. Ze zijn werkelijk overal op voorbereid. Minstens 4 droge setjes kleren bij zich per kind. Regenjassen, laarzen, factor 50 in spray, roller en knijpfles. Anti-eczeem zalf, sudocreme, pleisters, van die ontzettende zonnehoedjes met extra lange mat voor de nek. Als je goed kijkt weet ik zeker dat je altijd wel ergens een gourmetstel vindt. Ik kijk om me heen in het zwembad. Ze ogen bleek, moedervlekken met haren en kalknagels. Ze geven hun kinderen de schuld van hun uitgedijde lichamen, ze hebben alles opgegeven voor hun kroost. Uitgezakte kont, handen in de zakken. Alsof er ieder moment een nationale noodtoestand kan uitbreken waarbij alleen zij overleven dankzij voordelig ingeslagen natte doekjes en kleine doosjes met rozijnen. Toch sta ik ook tussen ze in de rij voor de glijbaan, te vervellen van de zonnebank die iets te hard heeft aangepakt voor de carnaval. Ze zijn overal op voorbereid. Wat een luxe om zo door het leven te kunnen gaan, denk ik. LYLT Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail. Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in. Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch
|