Sint Pancras ligt hemelsbreed een kilometer of zes, zeven hiervandaan, aan de andere kant van het kanaal, op een knooppunt van extremen, klimatologisch niet te categoriseren. Het dorp onttrekt zich aan alledaagse weersverwachtingen. Het schijnt er bijbels tekeer te kunnen gaan. Tenminste toen mijn vader er nog woonde. Ik weet niet hoe het er tegenwoordig aan toe gaat, of het dorp nog bestaat en niet is meegesleurd door de modderstromen tijdens de afgelopen najaarsbuien. Als ik mijn vader belde ging het al gauw over het weer. Als er in Bergen onder een staalblauwe hemel werd geschaatst op de paddenpoelen in de duinen, beukte er bij hem in Pancras een oostenwind tegen de zijgevel waar je bang van werd. Hij bracht zijn bevinding met een apocalyptische bombast waarbij de Russische veldtochten van Napoleon verbleekten. Hoe vaak is hij niet van de buitenwereld afgesloten geweest door sneeuwstormen? En hoe vaak is hij niet dakloos geraakt door de omgewaaide wilg? Nooit. Er zijn wel eens twee dakpannen van het dak gevallen. Mijn vader ervoer het weer als een bedreiging. Zelfs als het zonnetje zijn gazon koesterde was het weer van de kook en had hij zulke extremen nog nooit meegemaakt. Toen hij bij ons in de tuin in een andere klimaatzone kwam wonen, hoefde het leger er niet langer aan te pas te komen. Toch ging het niet minder over het weer, eerder meer. Zeg maar dagelijks. Zeg maar iedere keer als ik hem sprak. Hoewel het klimaat zich kalmpjes had aangepast aan zijn oude dag (of zijn oude dag aan het weer) bleven de meteorologische plagen stof voor onrust en opwinding. Als het KNMI al niet zomaar wat 'lulde' was het aan de kust in ieder geval toch altijd anders dan in de rest van Nederland. Waar opa Wim was, was het anders. Nooit was het weer gewoon het weer. Als het regende leek het wel nooit meer op te houden. Bij kou was het binnen niet warm te stoken. Waaide het, dan hield hij zijn hart vast. De herfst kwam te vroeg, het voorjaar liet op zich wachten en de zon ging ging te vroeg onder … Maar niet zo vroeg als op die absurd zomerse zaterdagmiddag in april rond een uur of twee, om vervolgens nooit meer op te komen, en mijn vader het weer was geworden, exact zoals het zich voordoet, niet anders. Dec 2025
|