Ik mis de landwinkel, m'n hang- en ontbijtplek met de leestafel, de wekelijkse vrijdag- en zaterdagmiddagborrels, de etentjes, proeverijen en drinkgelagen. Ik mis de biologische voorraadkast, de wijnkelder, het Iberico varkensbuikspek, de blikjes dolfijnenclitorae in pikante saus, de vrije uitloop garnalenravioli. Ik mis de aanspraak van klanten, hun verhalen, hun sores. Ik mis Adri Verdun's one man show en zijn typetjes: Prins Bernard met zijn jachtverhalen uit het hertenkamp, de verongelijkte Amsterdammer, de onnozele Vlaming. Ik mis de door hen verzorgde vrije verstrekking van serotonine, mijn stompzinnige slappe lach. De landwinkel als methadonbus voor mijn geinverslaving. 'Als jij, Verdun, ooit vertrekt met je ecotoko heb ik hier niks meer te zoeken,' zei ik wel eens heel dramatisch, een dergelijk scenario natuurlijk niet voor mogelijk houdend. Dan hield de filiaalmanager mij stevig vast en fluisterde hij, mijn haar strelend, dat ik mij daaromtrent nooit en te nimmer zorgen hoefde te maken en wilde hij weten wat ik in mijn haar deed dat het zo als hooi aanvoelde. Wat zijn wij elkander al die jaren toch tot troost geweest. En nu is Aad met prins Bernard en kornuiten op tournee, staat de voormalige kippenschuur te koop en lonkt voor mij de reuring van de grote stad, want wat heb ik nog te zoeken in deze hospice aan zee? Uit de afvalcontainer op het parkeerterreintje heb ik een paar espressokopjes gevist, een pot biologische zeeanemoonhoning en een linker suède laarsje, maat 41. Aandenkens uit een vervlogen tijdperk, de Cava Organic Brut dynastie. Ik heb Adri's schoeisel op de vensterbank gezet met daarin een droogboeket. Als het me te kwaad wordt lik ik aan een theelepeltje anemoonhoning. De rest is herinnering. Okt 2026 |