Het hoveniersbedrijf waarvoor ik een blauwe maandag werkte ten tijde van artistieke malaise viert haar twintigjarig bestaan. Na het naar huis rijden en in bad liggen vond ik schaften bij de klanten thuis het allerleukst aan het hoveniersvak. Ik kwam bij mensen over de vloer waar ik van mijn levensdagen niets te zoeken had. Een verrijking. Al die interieurs, verhalen en inkijkjes. Ik keek er iedere ochtend kruipend door het onkruid naar uit. Het is niet altijd zo geweest dat klanten de tuinmannen van het jubilerende bedrijf met hun prutlaarzen, vieze luchtjes en gore taal binnenlieten in hun privépaleisjes. Dat is pas gewoonte geworden toen ik er kwam werken. Daarvoor zat het rapaille in schaftketen en bedrijfsbussen of ze stonden met hun broodtrommels, al dan niet onder een afdakje, gewoon aan de kliko's. Door mijn présence werden we bij de mensen binnen genood, omdat men een man die zich van ABN bediende, met twee woorden sprak en zich (beschaafd) gedroeg niet in de regen kon laten lunchen. Aanvankelijk alleen ik. Later, op mijn voorspraak, mochten 'mijn maten' hun boterhammen ook binnen eten, met een senseootje van het huis en soms een stroopwafel. Ik kreeg mijn verhalen en die apen wat warmte, verse 'koffie' en stage in de basisetiquette. Of de jubilerende hoveniers nog steeds bij de mensen binnen mogen komen nu ik er niet meer werk, weet ik niet. Ik zag ze laatst in Bergen als vanouds in die beslagen, naar verbrande tosti's stinkende keet zitten. Ieder op z'n vaste plek elkaars ziektekiemen en malle praatjes absorberend. Boven het zwartgeblakerde koffiezetapparaat hingen dezelfde twaalf paar tieten en billen van een kalender uit 2006, het jaar waarin het bedrijf zich destijds bij de Kamer van Koophandel had laten inschrijven. Driewerf hoera met innige deelneming van een voormalig werknemer. Nov 2026 |