Twaalf december, mijn zoveelste verjaardag. Met de automatische gelukswensen van KPN, ANWB, Ziggo en KLM! Hoe triest ook, opbeurender in ieder geval dan de digitale rouwbrief van Modelwerk, mijn Duitse Modelagentur. Van hen dit jaar geen puntcom-confetti. Het bureau had 'na rijp beraad, vanwege een spijtig gebrek aan interesse' besloten mij te 'laten gaan', zodat ik op zoek kon gaan naar 'nieuwe uitdagingen die mij beter passen'. Met diep leedwezen van het ganse team. Ofschoon de dood een constante is, valt hij toch altijd weer zwaar op de maag. Te meer daar ik nog gewoon adem en leef, in het bezit bovendien van een flinke bos haar, een klinkend eigen gebit en géén buikje. Alive and kicking, met een tanig etalagetorso en een doorleefde kop, evenzo charmant als vertrouwenwekkend om wat voor product of garderobe dan ook aan de man te brengen. Geëuthanaseerd in de bloei van mijn late leven! Op mijn verjaardag!! Net als een alzheimerpatiënt sterft ook een fotomodel op z'n minst tweemaal, afhankelijk van het aantal bureau's dat de stekker eruit trekt. Het wachten is op de genadestoot van mijn Nederlandse moederbureau; op het botte, gekartelde mes in mijn broze, ijdele ego, tenzij het bureau mij na het lezen van deze Meel een ander soort genade schenkt door mij pas ná mijn fysieke afsterven van haar lijst te schrappen. Dec 2025
|