Een doordeweekse ochtend. Koffie, krantje in de ekotoko. Bij de gegoede burgerij beter bekend als Eric's Landwinkel, vernoemd naar de megalomane filiaalchef Henri Verdun. Binnenkort wordt de winkel die ooit De Garve en ook Organic heeft geheten, omgedoopt tot Le Cornichon d'Or of Café Cholestérol, want er gaat ook koffie met gebak geserveerd worden. Eerst nemen ze je je leestafel af om plaats te maken voor de crematoria van een koekenbakkende nep fransoos, en dan ben je van de ene op de andere dag je jarenlange ochtendroutine kwijt omdat Verdun zich wil gaan heruitvinden bínnen de bebouwde kom. Maar dit terzijde. Daar zul je Sam (3) hebben. 'Zeg maar 'bonjour' tegen Guillaume,' hoor ik zijn vader zeggen. 'Bonjour,' mompelt Sam. 'Harder, Sam! 'BONJOUR!' brult het kereltje gedwee. De Bretonse bladerdeegkoning geeft Sam een kaneelbroodje. 'Heb je 'merci' gezegd?' vraagt zijn vader. 'Nee.' 'Waarom niet?' 'Heb ik geen zin in,' zegt Sam likkend aan de zoete kaneel. Goed zo, jongen, denk ik. Kinderen hebben net als honden een feilloos gevoel voor huichelarij. Eerst word je lekker gemaakt en dan is de bioboetiek zo maar vertrokken, zonder een greintje respect voor onder andere mij, het hart van de nering tenslotte, warm kloppend voor zowel het personeel als de clientèle, zonder wie Verduns biodynamische roofhandel allang ter ziele was gegaan, onbezoldigd nota bene en in al die jaren (15) maar één keertje ziek! Zeg maar toedeloe, Sam. Harder! Jan 2026 |