Nummer 192

Goedemorgen,

Het is woensdagochtend. Ik sta met mijn regenjas aan in de keuken, klaar om de deur uit te gaan. Kate komt de keuken in gelopen en lacht naar me. Ze zegt: "Pap, ga je naar je werk?" Ik knik. Dan kijkt ze me nog wat indringender aan. "Of ga je naar je 'bedrijf'?"

Ze legt zo lekker de nadruk op bedrijf dat ik ervan moet lachen. Na mijn nieuwsbrief van afgelopen maandag was het haar ineens duidelijk. Bij mijn ouders thuis hebben we er zelfs met een glaasje champagne op geproost. Het feit dat ik daar de baas ben, dat vond ze wel wat.

Ik moet er zelf nog wel aan wennen. Ik ben er al twee jaar mee bezig, maar pas sinds een maand of twee durf ik, als mensen me vragen wat ik doe, te zeggen dat ik een eigen bedrijf heb. Al die tijd voelde het nog niet realistisch genoeg. Misschien geloofde ik er zelf ook gewoon nog niet in. Wat raar is, want als ik er niet in had geloofd, had ik er nooit zo hard voor gewerkt. En er is nog genoeg te doen, geloof me.

Ik zeg tegen haar: "Papa's bedrijf heeft nog geen kantoor, schat. Dus daar kan ik niet naartoe." "O, zijn ze dat nog aan het bouwen dan?" "Nee, papa moet eerst centjes verdienen. Dan pas kan ik een eigen kantoor betalen."

Daar sta ik dan, in mijn regenjas. De CEO van een imperium dat precies de eettafel en mijn laptop beslaat. De enige medewerker die ik heb is een fruitvlieg die irritant rond m'n hoofd blijft hangen. Die ga ik dadelijk ontslaan.

Ik heb 't ook lang gehad met ons huis. Het voelde zo onwerkelijk als ik de sleutel in het slot stak. Het duurde even voordat het besef landde: dit is nu mijn huis. Van mij. Of op vakantie, als we na uren rijden aankomen bij de camping. Dan ben ik nu diegene die de auto uitstapt met een stapeltje paspoorten en een e-mailbevestiging en naar de receptie loopt.

Het voelt nog niet zo lang geleden dat ik op de achterbank zat te wachten totdat pap ingecheckt had. Dat ik me niet druk hoefde te maken of de kliko wel op tijd aan de straat stond. Soms hoop ik nog dat er iemand achter me staat die zegt: "Ik regel het wel ff."

Je hebt mensen om je heen nodig die eerder in jou geloven dan jij in jezelf. Zoals Kate, die het al ziet voordat ik het doorheb.

Misschien wacht ik nog even met het aanpassen van mijn LinkedIn. Straks gelooft iedereen het.

LYLT

Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen?

Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail.

Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in.

Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch

Verder ben ik weinig tegen gekomen deze week wat het delen waard was. Of was ik te druk me andere dingen denk ik.