Nummer 194
Goedemorgen, Heb je weleens acht uur aan een stuk op hetzelfde terras gezeten? Wij presteerden dat zondag. In Eindhoven nota bene. Bij aankomst rond de klok van half twee voel je de spanning in de stad hangen. Wij wisten het niet, maar het blijkt dat PSV kampioen kan worden. Supporters uit alle hoeken drommen zich samen rondom grote en kleine schermen. Ik heb nog nooit iemand knapper zien worden van een synthetisch rood-wit voetbalshirt dat naar angstzweet ruikt. Het kampioenschap was namelijk afhankelijk van het resultaat in De Klassieker. Een uit Spanje geïmporteerde term die groter is dan de wedstrijd zelf. Wij besloten deze verjaardag te starten in de 'Turkse opstelling': alle mannen aan de ene kant van de tafel, de vrouwen aan de andere. Tussen ons in een verdedigingslinie van kaviaar, oesters en champagne, terwijl de die-hard fans in de stad met smart wacht op een wonder. En waar onze middag alleen maar gezelliger en schunniger wordt, verdwijnt de hoop bij de fans als een trein die net voor je neus wegrijdt. Hoe een sportclub zo diep kan zitten dat het je hele dag kan maken of breken. Da's werkelijk iets aparts. Ze serveren hier zelfs ronde ijsblokjes; gewoon vierkant is blijkbaar niet goed genoeg. Na hamburgertjes (ik gok Wagyu) en vis, was het tijd voor een veel beter importproduct uit Spanje. Een lekkere rode wijn voor bij 't vlees. Ik weet niet wat het is, maar rode wijn heeft iets magisch. Het daagt de drinker telkens uit tot een gevecht. Wanneer je eenmaal aan het rood gaat, speel je jouw eigen El Clásico. Mano a mano. Zo zat ik ooit aan een diner waar de rode wijn iemand deed besluiten om zijn halfvolle glas dwars door het restaurant de witte gordijnen in te slingeren. Een soepele overwinning voor rood. Vandaag kwam de openingstreffer weer van rood toen de wijn ervoor zorgde dat eigenlijk niemand aan tafel nog kon verstaan wat hij precies zei. Er kwam wel geluid uit, maar woorden waren niet meer te herkennen. 1-0 voor rood. De Turkse opstelling was inmiddels overboord. De schemer viel en waar om ons heen de fans verslagen hun döner bestelde, bestelden wij nog twee ordinaire pizza’s. Na al die luxe zou dit ons wel even met beide benen op de grond zetten. Een Margaritha en een 'Pollo di Pijpe', de lokale specialiteit. Zo krijg je ze thuis niet. Hoe je zondag ook eindigde. Na een half uurtje rijden. Misselijk of niet. Je geeft je thuis nog niet gewonnen en trekt gewoon nog een fles rode wijn open. Of drie. Het gaat je niet meer om de winst. Je wil jezelf vooral nog niet verloren geven. 1-1. Het kan nog. Tot je de volgende ochtend wakker wordt. Dan blijkt rood gewoon met 3-1 gewonnen te hebben. The house always wins. LYLT Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail. Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in. Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch
|