Nummer 195
Je kunt je nu eindelijk echt aansluiten bij VOW. De eerste verzekering is binnen, die van mij.
Goedemorgen, "So long as the fear of me losing to you is greater than the fear of all of us losing, this will continue" Wow. Dat is 't hele ding dacht ik. Dit ene zinnetje vat precies goed samen waarom we allemaal in dezelfde fucking wedstrijd zonder finishlijn zitten. Zolang jij en ik banger zijn om van elkaar te verliezen dan dat we bang zijn voor de collectieve afgrond, blijven we doen wat we altijd deden. Dit is de essentie van waarom het individu op dit moment prevaleert boven het collectief. We voelen geen acute paniek bij smeltende ijskappen, de verwoestende algoritmes van social media of het feit dat acht gaziljonairs straks de sleutels van de hele wereld in hun zak hebben. Waarom niet? Omdat we nog steeds in de veronderstelling leven dat we, als we nog éven hard doorduwen, een grotere auto kunnen rijden dan de buurman. Een groter huis. Misschien wel een jacht. Want niemand vind het leuk om te verliezen, am I right. Zeker niet als de winnaar in jou perceptie, dagelijks de deur naast je dichttrekt. Maar dan met een Rolex in plaats van een Timex, in een Tesla in plaats van een Twingo, op vakantie gaat naar Malediven in plaats van de Ardèche. Dus je blijft pushen. Nog even doorgaan. Je offert de uren op met de mensen van wie je houdt, je negeert de rust die je al lang had kunnen vinden. En eenmaal op die felbegeerde top zeggen ze allemaal: het voelt leeg. Hol. Omdat je uiteindelijk in een Maserati net zo lang in de file staat naar Amsterdam als in een Renault. We besteden ontzettend veel tijd aan het vergaren van zoveel mogelijk geld, om tegen de tijd dat we het hebben onze eigen tijd weer terug te kopen. En weet je wat het ergste is. Die wedstrijd is helemaal geen wedstrijd. Ieders wedstrijd speelt zich alleen maar af tussen je eigen oren. Als je er twee hebt tenminste. De rest van de wereld is namelijk veel te druk met hun eigen wedstrijd om die van jou op te merken. De meest fascinerende mensen? Niet zij die alsmaar meer en meer willen. Het zijn juist diegene die mentaal sterk genoeg zijn om simpelweg uit de wedstrijd te stappen. De types die de ballen hebben om hun fuck-you-money ook daadwerkelijk te gebruiken om "fuck you" te zeggen. Die een fijn huis bouwen, zich omringen met goede mensen en een actieve rol pakken in de maatschappij. Vrijwilligerswerk, bezieling, echte impact. Die staan niet in de Quote. Die hebben de finishlijn zelf getrokken en zijn er simpelweg overheen gestapt. Einde wedstrijd. Ha, ik besef me nu pas dat het vandaag tweede paasdag is, misschien een beetje heftig stuk. Maar goed, wel belangrijk. Iets om over na te denken tijdens het eieren zoeken en de brunch van vandaag. LYLT Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen? Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail. Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in. Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch
“Oh, wow! A bottle of gasoline!” Cartoon by Adam Douglas Thompson voor The New Yorker |