Goedemorgen,

Het interieur was mooi. Maar niet bijzonder. Het idee van de zaak is een Franse bistro, dat is zeker gelukt. Al mag aan het lichtplan nog wel wat gesleuteld worden.

Voordat we onze tafel gewezen kregen zei de ober: als je je jas kwijt wil moet je 'm daarachter nog op een haakje proppen. Het was duidelijk dat onze jassen niet aangenomen werden. Gek in een zaak waar ze wel verwachten dat je moeiteloos 100 euro per persoon aftikt.

Ik had verwacht bekende gezichten in het personeel aan te treffen. Ik kende de eigenaars namelijk. Maar van de 2 mensen die ik verwacht had, was er maar 1. De ander was een avond of weekend weg. Op dag 3, net na de opening. Wat de reden ook is. Ik vond het bijzonder.

De zaak zat vol, iedereen is nieuwsgierig. Over de kwaliteit van het eten en de gerechten die we kregen kan ik echt niets zeggen. Alles was goed op smaak. Lekker. Toch voelde de vibe de hele avond vreemd. En ik kon m'n vinger maar niet leggen op dat wat het nu eigenlijk was.

Oesters die geserveerd werden in deels gesmolten ijs met citroenschijfjes die ik eerder in m'n spa rood zou doen. Steeds andere gezichten aan tafel. Gerechten die niet gezamenlijk de keuken uit kwamen. Een mandje brood dat maar niet kwam. De sla bij het hoofdgerecht waar we zelf om moesten vragen. Allemaal dingen die ik normaal gesproken onder het kopje kinderziektes zou scharen. Maar die hier juist een patroon blootlegden. Ze leken het zelf niet te beseffen.

Net voordat we opstonden keek ik eens om me heen. Aan alle tafels lachende mensen. Ik twijfelde even aan mezelf. Stel ik nu zulke hoge eisen? Of neemt de rest gewoon genoegen met te weinig?

Het liet me niet los. Het hele weekend niet. Tot er op zaterdagmiddag ineens een Engelse zin door m'n hoofd schoot: How bad do you want it?

Hoe hard ben je bereid te werken om dit een succes te maken? Al die kleine dingen an sich hadden met een excuses en een oprechte blik van het personeel afgedaan kunnen worden. Maar dat deden ze niet. Zelfs niet toen we het nog eens vroegen. Als je in een zaak komt die net open is, verwacht je dat ze dubbel zo hard rennen om het voor elkaar te krijgen. Iedereen in de watten leggen. Zodat ze willen terugkomen.

De houding hier was laks. Laat dan in ieder geval zien dat je weet dat je nog heel hard moet werken. Ik keek nog eens om me heen en aan een andere tafel zat iemand die ik kende, onze blikken kruisten en we wisten van elkaar dat we dezelfde conclusie trokken.

Misschien is het inderdaad zo dat ik te hoge eisen stel. En weet hoe het werkt als je ergens komt waar het wel klopt. Dit is precies wat er gebeurt als je wel het Pinterest-interieur en de Franse menukaart kopieert, maar de day-1 obsessie mist. Horeca is een vak, geen uit de hand gelopen hobby.

LYLT

VOW is dé verzekering voor je beloftes.

Je stelt zelf persoonlijke beloftes samen en betaalt maandelijks een paar euro premie.
Ga je dood? Dan keert de verzekering het bedrag uit en fixt VOW dat jouw beloftes uitkomen.

Wat laat jij achter?

Beloofd is beloofd. ✌🏼