Nummer 193

Goedemorgen,

De lente is echt begonnen. Dat voelt lekker hè. 

Overal schieten groene knoppen uit takken, kleurrijke bloemen uit de grond en elke bloesemboom zit vol ontelbare tinten roze. Ik hoorde een collega van de week zelfs zeggen dat ze al haar winterkleren al had opgeborgen. Voorbarig, als je het mij vraagt. Het zal niet de eerste keer zijn dat er sneeuw valt in april.

Maar dat zal mijn oud-Hollands pessimisme wel zijn. 

Overal in Nederland zijn mannen van middelbare leeftijd blij dat ze zonder schaamte weer een leren broek mogen dragen en met tweewielers tussen de benen ontzettend touren. 

Er is een element van de lente dat ik niet gemist heb. Toen ik zaterdag een rondje door de stad liep, zag ik er maar liefst drie. Eerlijk waar, er is niets wat ik treuriger vind. Terwijl ze zichzelf, vanwege het groepskarakter, de stoerste van de stad vinden. 

Vrijgezellenfeesten. 

De bruidegom in een Temu trouwjurk met sluier. Ik was blij met mijn zonnebril, vanwege die fluorescerende witte benen die onder het polyester uitstaken. Met z’n allen op een step een tourtje maken. Verschrikkelijk. 

Ik bleef staan kijken, gefascineerd door de totale afwezigheid van stijl. De jurk, net te strak om z’n middel-management buikje. Het peloton dertigers eromheen inclusief twee verdwaalde zestigers in te strakke broeken en donsjacks waarvan ik zeker weet dat ze een maat te klein zijn. Ze moedigen de bruidegom aan zoals je juicht als je kind eindelijk op de wc leert kakken.

Ze dragen voor de gelegenheid allemaal dezelfde groene, bedrukte visserhoedjes. Het zou een reden zijn om niet te trouwen. Oprecht, alles in mij wil wegrennen. Gelukkig komt Kim net de winkel uitgelopen. Tijd voor een terrasje.

LYLT

Vind je dat iemand anders deze mail ook moet lezen?

Stuur deze dan door of gebruik de link via de share knop onderaan deze e-mail.

Heb jij de deze mail doorgestuurd gekregen? Schrijf je dan hier in.

Lekkere links om over te lullen tijdens de lunch