Ik had zin in een licht pak, licht van stof en licht van kleur. De stad en het zomerse voorjaarsweer bedelden er om. In de schaduw van de over de Ceintuurbaan hangende mammoetplatanen stapte ik Angel Agudo binnen. 'Scandinavische en Italiaanse herenmode voor moderne zelfbewuste mannen.' Ik moest denken aan die Friese vriend in Finland van me. Niet dat dat zo'n man was, maar ik ging een bak geld uitgeven aan iets waar hij gratis nog niet van gediend is. Dit keurt hij niet goed, dacht ik met recalcitrant genoegen. Kledingzaken zijn voor hem wat de tandarts is voor een ander. Die rare Fries stiefelt over de catwalk van het bestaan in onopvallende plunje met als belangrijkste criterium dat er gaten in zitten voor zijn zwaaiende ledematen en eigenwijze portret. Aan meer hoeft zijn aankleding niet te voldoen. Als het maar niks kost, geen aandacht trekt en tot in de kist meegaat. Broeken (ongetailleerde beenbekleding) koopt hij per twee, drie stuks, als het even kan zonder te passen. Dan is hij er weer jaren vanaf. Vreugdeloze werkschoenen voor alle seizoenen en gelegenheden, en een paar klittenband sandalen voor een zomerse dag. Ten behoeve van een onvermijdelijk huwelijk, afstuderen, een uitvaart en eigen hemelen bezit hij in een opbergdoos onder de echtelijke sponde een evenzo stoffig als stemmig ensemble van toen hij nog zeventien was! Hij mag door de jaren heen iets zijn uitgedijd, maar weet vooralsnog door middel van korte pasjes en voorzichtige armbewegingen het stiksel van het relikwie te behoeden voor het allerergste. Achter het gordijn in de kleedkamer van Angel Agudo grinnikte ik om de grap waarin een man zijn grijze terlenka broek bij de doktersassistente komt afgeven met de urine- en semenmonsters waar de dokter om had gevraagd ... Zó'n pantalon draagt mijn vriend nu ook weer niet! De verkoper wenste mij veel plezier met mijn tropenkostuum, maar dat zou wel lukken, knipoogde hij mij bemoedigend toe, toch? Dat lukte, mijn ledematen pasten ook thuis nog door de gaten. Flanerend door het stadsgewoel moest ik wederom aan mijn Friese vriend denken: net als hij mat ik mij een gelijksoortige 'flair de fuck' aan, met dit verschil dat ík het erom deed en Van Benthem niet eens doorhad dat hij het deed. Als ú het allemaal niet meer doorheeft hoor ik het wel, toch? Mei 2026 |
Ik had zin in een licht pak, licht van stof en licht van kleur. De stad en het zomerse voorjaarsweer bedelden er om. In de schaduw van de over de Ceintuurbaan hangende mammoetplatanen stapte ik Angel Agudo binnen. 'Scandinavische en Italiaanse herenmode voor moderne zelfbewuste mannen.' Ik moest denken aan die Friese vriend in Finland van me. Niet dat dat zo'n man was, maar ik ging een bak geld uitgeven aan iets waar hij gratis nog niet van gediend is. Dit keurt hij niet goed, dacht ik met recalcitrant genoegen. Kledingzaken zijn voor hem wat de tandarts is voor een ander. Die rare Fries stiefelt over de catwalk van het bestaan in onopvallende plunje met als belangrijkste criterium dat er gaten in zitten voor zijn zwaaiende ledematen en eigenwijze portret. Aan meer hoeft zijn aankleding niet te voldoen. Als het maar niks kost, geen aandacht trekt en tot in de kist meegaat. Broeken (ongetailleerde beenbekleding) koopt hij per twee, drie stuks, als het even kan zonder te passen. Dan is hij er weer jaren vanaf. Vreugdeloze werkschoenen voor alle seizoenen en gelegenheden, en een paar klittenband sandalen voor een zomerse dag. Ten behoeve van een onvermijdelijk huwelijk, afstuderen, een uitvaart en eigen hemelen bezit hij in een opbergdoos onder de echtelijke sponde een evenzo stoffig als stemmig ensemble van toen hij nog zeventien was! Hij mag door de jaren heen iets zijn uitgedijd, maar weet vooralsnog door middel van korte pasjes en voorzichtige armbewegingen het stiksel van het relikwie te behoeden voor het allerergste. Achter het gordijn in de kleedkamer van Angel Agudo grinnikte ik om de grap waarin een man zijn grijze terlenka broek bij de doktersassistente komt afgeven met de urine- en semenmonsters waar de dokter om had gevraagd ... Zó'n pantalon draagt mijn vriend nu ook weer niet! De verkoper wenste mij veel plezier met mijn tropenkostuum, maar dat zou wel lukken, knipoogde hij mij bemoedigend toe, toch? Dat lukte, mijn ledematen pasten ook thuis nog door de gaten. Flanerend door het stadsgewoel moest ik wederom aan mijn Friese vriend denken: net als hij mat ik mij een gelijksoortige 'flair de fuck' aan, met dit verschil dat ík het erom deed en Van Benthem niet eens doorhad dat hij het deed. Als ú het allemaal niet meer doorheeft hoor ik het wel, toch? Mei 2026 |