Het mogen dan van oorsprong tienduizenden visjes zijn, maar vierentwintig euro voor een stukje zongedroogde viskuit ter grootte van een dameszeepje … Ik bakte wel een aardappeltje. Mijn verkering is sowieso niet zo gek op die vissige lekkernij. Mijn spontane ontzetting over de prijs ('Jezus!!') had vanwege mijn barbaarse Noord-Europese eetgewoonten – waar ik tenslotte niets aan kan doen – wellicht nog door de vingers kunnen worden gezien door de uitbaters van Casa Del Gusto in de Kerkstraat, maar toen ik hun bottarga waagde te vergelijken met de veel goedkopere kuit van een groothandel in Sloterdijk, waren de rapen gaar. Niet alleen werd ik vermanend onderwezen over de wereld van verschil tussen hun 28-karaatskuit en de 'inferieure schifo' van een groothandel, maar werd mij ook te kennen gegeven dat de winkel eigenlijk gesloten was (vanwege de hitte). Ook mocht ik niet naast de toonbank staan om een flesje soda aan te wijzen, omdat dat privé was en zij verantwoordelijk waren mocht mij daar iets overkomen ... Ik verzin het niet. Kom niet aan hun bottarga, met je stinkharing en je stroopwafels! Ter compensatie voor mijn lompe gedrag kocht ik twee ons huisgemaakte pesto, verse pasta en een flesje soda. In een mandje met stro op de kaasvitrine lagen kippeneieren uit Umbrië! Ik zweer het u. Maar ik hield mij in. De maagd Maria een hoer noemen zou het stel minder hebben geshockeerd dan hun kippen in één adem te noemen met de onze. Tot nooit weer, arrogante gastro-nazi's! Ja, ook ik was in mijn wiek geschoten! Tot ik 's avonds van hun pesto proefde … Godallemachtig! Hoe hád ik mij durven mengen in iets zo verhevens als de goesting van de Italiaan. Ik nam mij voor mijn excuses aan te bieden en van de gelegenheid gebruik te maken mijzelf te trakteren op een stukje 'mediterraan goud' van zowel de harder als de tonijn. En als ik geld over had, misschien nog twee, drie eitjes van een Umbrisch hoen voor een frittata orgastronomico. Juli 2026 |